نميدونم چرا حس عجيبي دارم!
پرم از خالي،
پر از هياهو ولي آرام،
پر از فرياد ولي خاموش!
سراسر ضعف،
سرشار از نيرویي ماورائي،
پر از ياس،
پر از شوق،
هيجان،
ترديد،
اطمينان،
ابهام،
پر از اميد،
پر از ترس.
چقدر دور،دورِ دور
انتظار،و انتظار و باز هم انتظار...
حالم از گفتن و شنیدن و نوشتن این کلمه به هم می خوره!