چو ایران نباشد تن من مباد

Imagine

2005-02-01T06:25:00.000-08:00

عاشق این آهنگ Jhon Lennon هستم.
خیلی وقت پیش سی دی ش رو از بابا بزرگم کادو گرفتم.رفتم سرچ کردم که اینجا هم بذارمش و شما هم ازش لذت ببرین که خوشبختانه پیداش کردم.

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

.....

2005-02-01T05:28:00.000-08:00

دلم می سوزد از باغی که می سوزد!
فكر مي كنم همه خسته ايم!
خسته از تكرار راههاي رفته و تجربيات صدباره.
و اين بازگشت به گذشته!
شعبان بي مخها فقط چهره عوض كرده اند...

می ترسم...

2005-02-01T05:20:00.000-08:00

من از تعهد شمشير و قلب بيزارم
نه از وقاحت تيغ برهنه تهمت.
نه از شماتت نفرت.

که گاهوارهء من تلخ تلخ می‌ناليد:
بخواب فرزندم،
به پشت پلک تو دشنام قرن لالايی است...

من از کشتن و کشته شدن بيزارم،من از آنهايی که مرگ را چيزی آسان می‌دانند،آنهايی که مرگ را هزينه آزادی و آنهايی که در روز روشن آفتاب را نمی ‌بينند،بیزارم.
میدانید؟
دلم شور می‌زند.دلم شور روزهای سياه آینده را می‌زند.

من از شعارهای انقلابی،از مشتهای گره کرده می‌ ترسم. من از نقش حقیقتهای حلق آویز می ترسم. عقل می‌ گويد آدمها در اين جهان بايد در صلح زندگی کنند و شعار مرگ را نبايد آسان گرفت.من از فرصت طلبها می‌ترسم.از این اسطوره های از تهی لبریز میترسم،از هاشمی‌ هايی که در راهند و فردا داس به دست خواهند گرفت تا شقايقی نرويد.من از تکرار تجربه می‌ترسم.
..
.
ای خاطرات کهنه پرپر

من خسته نيستم.
ديری‌است خستگی‌ام،
تعويض گشته است به در هم شکستگی.
من خسته نيستم،
در هم شکسته‌ام،
اين خود اميد بزرگی نيست؟

زندگی ممنوع!

2005-01-27T05:30:00.000-08:00

نوشتن ممنوع.خوندن ممنوع.خندیدن ممنوع.عشق ممنوع.دوست داشتن ممنوع.نگاه کردن ممنوع.حرف زدن ممنوع.من ممنوع،تو ممنوع.آواز ممنوع.پرواز ممنوع.اندیشیدن ممنوع.آموختن ممنوع.روزنامه ممنوع.کتاب ممنوع.اینترنت ممنوع.ماهواره ممنوع.اورکات ممنوع.یاهو مسنجر ممنوع.مهمونی ممنوع.عاطفه ممنوع.احساس ممنوع.بازی کردن ممنوع.شادی ممنوع.هیجان ممنوع.بوسه ممنوع.لمس کردن ممنوع.انتقاد ممنوع.زن ممنوع.جوان ممنوع.اعتراض ممنوع.انتخاب ممنوع.حق ممنوع.عدالت ممنوع.آزادی ممنوع...
هیس مگه نمیدونی!از امروز به بعد؛
زندگی ممنوع!

هوا خیلی سرده!

2005-01-27T04:31:00.000-08:00

هوا خیلی سرده.امروز یه چند تا دونه برف اومد.اونجاهایی که آدما پا گذاشتن،همه برفا آب شدن.ولی جاهای دیگه رو یه لایهء سپید پوشانده،اونقدر زیبا شده که آدم دلش میخواد ساعتها بشینه و نگاهش کنه.
اصلآ این تو ذات آدماست که هرجا پا میذارن،زیبایی ها رو نابود می کنن!
هوا خیلی سرده.من وقتی بیرون میرم خودمو خوب میپوشونم که احساس سرما نکنم.که مریض نشم.
هوا خیلی سرده.من وقتی تو ماشینم نشستم و بخاریش رو تا آخرین درجه باز گذاشتم،آدمایی رو که از کنارم رد میشن میبینم.اونا فقط یه پُلیور نازنک تنشونه که دائم دارن دستاشون رو ها می کنن.
هوا خیلی سرده.وقتی من کنار بخاری نشستم و سوپ داغ میخورم،هستن آدمایی که زیر پلها رو یه تیکه کارتن نشستن و دارن از سرما میلرزن.
هوا خیلی سرده.من کنار پدر و مادر نشستم،اونا منو گرم میکنن.اونا نمیذارن من سردم بشه.اونا منو زیر بال و پرشون میگیرن.
هوا خیلی سرده.اما من خیلی سردمه.سرمای درون امانم رو بریده...

پینگ نکن!

2005-01-27T04:20:00.000-08:00

دوست عزیزی که لطف میکنی و زحمت میکشی وبلاگ منو پینگ میکنی!،خواهشن هر وقت من به روز کردم و چیز تازه ای نوشتم،این کار رو بکن.
اتفاقآ گاهی وقتها یادم میره که خودم پینگ کنم،اما فکر نکنم این دلیلی بشه که تو هر روز وبلاگ منو پینگ کنی!اونم بدون اینکه من چیزی بنویسم!
با این کارت منو مثل چوپان درغگو جلوه میدی!
اصلآ دیگران چی فکر می کنن؟..نمیگن این دختره مرض داره هر روز پینگ میکنه!!یا شایدم فکر می کنن من برای زیاد شدن ویزیتورهام این کار رو می کنم!
پس ازت خواهش میکنم،دیگه این کار رو نکنی...

سه کلیپ در جواب الجزیره

2005-01-27T04:01:00.000-08:00

خوشم اومد که بچه های ایرانی هیچ وقت و در هیچ موردی کم نمیارن.با ساختن این کلیپ ها (به قول حسنی)مشت محکمی کوبیدن بر دهان این عربها!!
من این یکی رو بیشتر خوشم اومد،(فکر کنم بدجوری سوختن)
اینم خوبه.
این یکی رو هم که ایلنا درست کرده، بد نیست.
به هر حال دمشون گرم.

حکایت غربتی ها

2005-01-27T03:59:00.000-08:00

روزگار می‌گذرد از پی هم و ما سالهاست که
در چهره بی‌ خون همکاسگان می ‌نگریم؛
شگفتا!
ما
کیانیم؟
نه از رف چیدگان کز مردگانیم
نه از صندوقیان کز زندگانیم
تنها
درگاه خونین و فرش خونآلوده شهادت می‌دهند
که برهنه پای
بر جاده‌ای از شمشیر گذشته‌ایم...(1)

و در این دنیا،دنیای ما ایرانیان چیزی عوض نمی ‌شود و باز شاملوی بزرگ چه زیبا میگوید: تنها در خواب گرده به گرده می‌ شویم و فکر می ‌کنیم به پیش رفته‌ایم.و حکایت همچنان باقی است.
بقول پدرم؛روزی که از وطن کوچ می ‌کنی اونجا چیزهایی داری که نمیدونی!مثل ماهی توی آب که شاید از وجود آب بی ‌خبر باشه.اما وقتی اونو از آب جدا می کنن،با بال بال زدنش نشون میده که چقدر قدرش رو میدونه.حکایت غربتی ها هم همینطوره.وقتی آنجایی،در خاک خودت،با هموطن و همزبان خودت،قدر نمیدونی!و دنبال فرصتی میگردی که فرار کنی!بعد که می ‌یای اینجا در این غربت،خیلی چیزها رو که فرض می‌ کنی داری،نداریشون.مهمترینش اینه که ریشه نداری و کسی به انتظار تو نیست!
اما چه میرود بر ما که هنوز اینجاییم؟
تُرا که این همه درد وطن است در این آبادی پی چه چیزی می‌گردی؟
...
ولی با همهء اینها باید اعتراف کنم که همه تلخی‌ های اینجا آسانتر از تحمل شرایط آنجاست و این اعتراف دردناکی ست.آسانتر از تحمل شورای نگهبان و محکوم بودن به دیدن قیاقهء امثال حدادعادل و رفسنجانی!آسانتر از هر روز دیدن گدایان و خودفروشان،آسانتر از دیدن کودکان خیابانی و فال فروشانی که گاه با التماس و گریه ازت می خوان که فالشون رو بخری.آسانتر از دیدن اشک بیمارانی که دارند از درد به خودشان میپیچند و پولی برای درمان ندارند!و حتی آسانتر از دیدن پرپر شدنِ عاطفه ها!
اینجا،مثل یه بچه‌ می مونی که از خونه فرار کرده،از دست کتکهای پدر،و دلش برای خواهر و مادرش تنگ می‌شه.اما دلتنگی رو بهتر از تحقیر و فحاشی و کتک میشه تحمل کرد. هر چند از درون تو رو می‌خوره اما کشنده نیست...
در آنجا می دانی که:
گزمه ها قدیسانند
گزمه ها قدیسانند
گزمه ها قدیسانند
هر روز گزمه‌ای در پی بزرگی تا فروکشدش تا قدیس بماند و خون تُرا می‌خورد که نحوثتی است این دوره این روزگار قیرگون زمان که از سر این مردم می‌گذرد.
هنگامی که آفتاب
در پولک پوک برف
هجی می‌شود
آیا بهار را
از بوی تلخ برگهای خشک
که به گلخون می‌سوزد
تبسمی به لب خواهد گذاشت؟

آری!این است حقیقت بی ‌پرده زمان ما.و ما هنوز در این آبادی پی‌ چیزی می‌گردیم
پی نوری شاید...(2)
...
..
«1&2»:دشنه در دیس،احمد شاملو

دلم می خواست...

2005-01-22T03:10:00.000-08:00

دلم ميخواست سقف معبد هستي, فرو ميريخت.
پليدي ها و زشتي ها،به زير خاك مي ماندند.
بهاري جاودان،آغوش وا ميكرد
جهان در موجي از زيبايي و خوبي شنا ميكرد.
بهشت عشق ميخنديد.
به روي آسمان آبي آرام،پرستوهاي مهر و دوستي پرواز ميكردند.
به روي بام ها،ناقوس آزادي صدا مي كرد...
مگو،اين آرزو خام است.
مگو، روح بشر همواره سرگردان و ناكام است

اگر اين كهكشان از هم نمي پاشد و گر آسمان در هم نمي ريزد،
بيا تا ما: فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو دراندازيم.
به شادي؛گل بر افشانيم و مي در ساغر اندازيم...

باز هم دستگیری یک وبلاگ نویس دیگر!

2005-01-22T02:55:00.000-08:00

متاسفانه یکی دیگه از وبلاگ نویسان رو دستگیر کردن.از قرار معلوم برای آزادیش هم 200 میلیون تومن قرار وثیقه صادر کردن!
دلم بدجوری گرفته..
سری به وبلاگ آقای زُهری بزنید که بسیار جالب در این باره نوشته است.

و من باز هم یاد این شعر شاملو افتادم:

گيرم که در باورتان به خاک نشستم
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است،
با ريشه چه می کنيد؟
گيرم که بر سر اين بام پشته در کمين پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع می زنيد،
با جوجه های نشسته در آشيانه چه می کنيد؟
گيرم که می زنيد،
گيرم که می بريد،
گيرم که می کشيد،
با رويش ناگزير جوانه چه می کنيد؟

برای او که...

2005-01-22T01:37:00.000-08:00

زيبا شده ايي عروسكم
چقدر هم!
چشمانم بي هيچ بهانه ايي مي خندند
چشمان تو نيز
و لبت
شاد ِ شاد ِ شاد
از با هم بودني چنين نو
...
« پير شديم دختر »
نه؟!
با صدای بلند می گویی
«پیر بودیم!»
تو اكنون
بي هيچ دغدغه ايي در نگاهت
بي هيچ درنگي در كلامت
با لباسي كه گويي براي گام نهادن بر عرش بر قامتت دوخته اند
خرامان خرامان
دست در دست پناهگاهي كه امن مي پنداريش
مي گذري
و من
آرام و بي صدا
در حسرت دیدن لباس سپیدت چشمانم بارانی می شود
زيبا شده ايي عروسكم
زيباتر از همه زيبايي ها...
...
دیشب رو نمیدونی چطوری گذراندم.احساس عجیبی داشتم.مانده بودم خوشحال باشم یا ناراحت!اما اعتراف می کنم بیشتر خوشحال بودم.خوشحال از اینکه تو را خوشبخت میبینم و ناراحت از اینکه من به آرزوم نرسیدم.
یادته؟یادته روزی که با هم دوست شدیم چه قولهایی به همدیگه دادیم..و هر دو سوگند یاد کردیم که همیشه و همه جا با هم باشیم.یادته من بهت گفتم یکی از بزرگترین آرزوهام اینه که تو رو تو لباس عروسی ببینم؟..و تو خندیدی و گفتی دیوونه!من میخوام با تو ازدواج کنم!و بعد هر دو خندیدیم.صدای قهقهء خندهامون چنان کلاس رو در بر گرفته بود که خانوم ناظم اومد و با اون ابروهای کلفتش چنان اخمی کرد که تو از دیدن قیافه اش بدتر خنده ات گرفت و همون باعث شد تا نمرهء انضباط من 18 و مال تو 8 بشه!!
آخ که چه روزایی داشتیم.یادش که میفتم اصلآ از خود بیخود میشم.
دیدی؟دیدی سرنوشت چه چیزهایی رو برامون رقم زد؟
دیدی من و تو رو از هم جدا کرد؟دیدی من به آرزوم نرسیدم؟
چی فکر می کردیم،چی شد؟
من از اون سرزمین،از تو،از دوستیهامون،باید جدا میشدم.این تقدیر من بود.یادته،شبی که برای آخرین بار پیش هم بودیم،به هم قول دادیم که ثابت کنیم فاصله هم حتی من و تو رو از هم جدا نکنه..
من و تو کودکی بیش نبودیم،ولی عالم دوستی هامون وسعتی بی نهایت داشت...
یادته،وقتی داشتیم با هم حرف میزدیم،مامانم برای اینکه جو رو عوض کنه،به شوخی به بابا گفت این فسقلی ها رو باش انگار که سیصد ساله با هم دوستن!
و ما فسقلی ها ثابت کردیم که دوستیمان پایدار خواهد ماند.
من و تو یک روحیم در دو بدن.چطوری بگم،تو همه وجود منی.من خواهر تنی ندارم،من برادر واقعی ندارم،اما شاید اگه داشتم به اندازهء تو برام عزیز نبودن.تو آنقدر به من نزدیکی که من احساس کمبود خواهر رو نمی کنم.
می خوام حالا که توی قلبت به یه نفر دیگه جا دادی(که بهش بگو جای من رو هم تنگ کرده!)بهم قول بدی که هیچگاه،هیچگاه منو به خاطره ها نسپاری.
به نیما هم بگو من نیلوفرم رو به تو سپردم،به خداوندی خدا قسم اگه یه مو از سرش کم بشه روزگارشو سیاه می کنم!
خب دیگه چیزی ندارم که بهت نگفته باشم.همهء آروزهایی رو که برات دارم به خودت گفتم.فقط خواستم بهت بگم اونقدر برام ارزش داری که یکی از مطالب وبلاگم رو به تو تعلق بدم.
خوشبخت باش مهربونم.قوی باش و با عشق زندگی جدیدت رو شروع کن.
مراقب دوستی هامون،خاطره هامون،کودکی هامون،باش.مراقبشون باش عزیزم.
نازنینم نازنینم،چه دعایی بهتر از این؛خنده ات از ته دل،گریه ات از سر شوق،نبُوَد هیچ غروبت غمناک...

پتیشن

2005-01-19T06:23:00.000-08:00

برای اعتراض به حکمی که برای محکومان هواپیما ربایی تایید شده،خواهشن این پتیشن رو امضاء کنین.

چند تا لینک

2005-01-19T05:53:00.000-08:00

عکسهای تکان دهنده از زلزلهء جنوب شرق آسیا

تصویری از توالت های عمومی سوئیسی (آدم اینجا اصلآ نمی تونه راحت باشه!چون احساس می کنه همه دارن نگاهش می کنن)
عربهای سوسمار خور!(اَه اَه حالم داره به هم می خوره!)
خب دیگه چی...
آهان راستی،
می خواین میل باکس جرج بوش رو ببینین؟...پس چرا معطلین،زود اینجا کلیک کنین.(سابجکتهاشم بخونین خیلی باحالن!)

تپش قلبی که زندگیست

2005-01-19T05:36:00.000-08:00

دارم کم کم به صدای تپش قلبها عادت می کنم.چنان که هیچ آهنگی برام دلنوازتر از آهنگ تپیدن قلب نیست.
و هیچ چیز برام لذت بخش تر از این نیست که تپش قلبی رو که خاموش شده،دوباره ببینم.
نه،من هنوز خیلی راه دارم.خیلی مونده تا خودم با دستای خودم قلبی رو به صدا در بیارم و از صدای تپیدنش لذت ببرم.
من حالا حالاها با این قلب ها کار دارم.
هنوز باید بیاموزم.بیاموزم و با آموخته هام قلبها رو به خوندن دعوت کنم.باید چنان بیاموزم که هرگز قلبی رو خموش و ساکت نبینم.
خدایا کمکم
کمکم کن...

بیچاره کودکان همیشه قربانی!

2005-01-15T03:13:00.000-08:00

هر دم از این باغ بری می رسد!
کودکان مظلومی که همواره قربانی اند.قربانی بی مسئولیتی عده ای که از مسئولیت هیچ چیز نمیدانند.و از احساس مسئولیت فقط اسمش را به یدک می کِشند!
قربانی نبود امکانات کافی حتی برای نجات جانشان!
قربانی ندانم کاری ما آدم بزرگها!!

پ.ن:در شرق خوندم که مدیر مدرسه و یکی از معلمها بازداشت شده اند.اما اینکار چه فایده ای به حال آن پدر و مادر داغ دیده داره!!!
آقایون!بهتره اول از رخ دادن این اتفاقها جلوگیری بشه،نه الان که یک عده کودک بیگناه خاکستر شدن شما مدیر مدرسه رو بازداشت کنین!!!
این کار چه سودی به حال کودکانی که طعمهء آتش شدن داره؟؟
بس کنید!خجالت بکشید!دیگه شرمتون بشه...
ننگ بر شما و ننگ بر شما که مدارس ایران حتی به اندازهء توالت های سوئیسی هم براتون اهمیت ندارن!!!

Love in a bottle

2005-01-15T02:08:00.000-08:00

عشق شیشه ای:
داستان زندگی Rosa and Per از سری داستانهای واقعی.

Rosa says:I love the sea.I like walking on the beach.One day,it was five years ago now,I was on the beach and I stood on something,it was a bottle,a green bottle.I could see something inside.some papre,so I broke the bottle,it was a letter but...

But I couldn't read it!it was in English and I couldn't speak English then.anyway I asked a friend to translate the letter for me.we couldn't believe it.A man in America-he wanted a wife,but the letter was ten years ago.
Then Per says:and I still wasn't married!
Rosa:but I didn't knew that.anyway,for a joke I wrote and sent a photo...
Per:and now,I couldn't believe it!I got a letter and a photo.she looked beautiful.I wrote back immediately and we wrote every week for six month...and we spoke on the phone and...
Rosa:...and finally I flew to America and we met face to face.I was very shy but it was good.very good and now...
Per:...now,we have three children.we have a hous by the sea...
Rosa:we're very happy,we both love the sea...

رزا میگه من عاشق دریا هستم.قدم زدن در ساحل رو دوست دارم.یه روز،درست پنج سال پیش،من در ساحل بودم.روی یه چیزی ایستاده بودم،اون یه بطری شیشه ای بود،یه بطری سبز.من یه چیزی رو توش میدیدم.یه کاغذ،بطری رو شکستم.اون یه نامه بود.اما...

اما من نمی تونستم بخونمش.اون به انگلیسی بود و من انگلیسی بلد نبودم.به هر حال از یکی از دوستام خواستم که برام ترجمه ش کنه.باورمون نمیشد!یه مرد آمریکایی همسر می خواست.اما نامه مال ده سال پیش بود.

بعد پِر میگه و من هنوز ازدواج نکرده بودم.

رزا میگه اما من که نمیدونستم.به هر حال برای شوخی من جوابش رو به همراه یک عکس فرستادم.

پِر میگه و حالا،من نمی تونستم باور کنم.من یه نامه و یه عکس گرفته بودم.اون چهرهء زیبایی داشت.من بلافاصله جوابش رو نوشتم و این کار رو هر هفته برای شش ماه انجام میدادیم.تلفنی با هم صحبت کردیم و...

رزا میگه و بلاخره من به آمریکا پرواز کردم و ما رو در رو همدیگر رو دیدیم.من خیلی خجالتی بودم اما خیلی خوب بود.خیلی خوب و حالا...

پِر میگه و حالا ما سه تا بچه و یک خونه کنار دریا داریم.

رزا میگه ما خیلی خوشبختیم.هردو عاشق دریا هستیم...

من می خوام پیاده شم!

2005-01-15T02:05:00.000-08:00

یه عالمه حرف،یه عالم درد دل،یه عالمه شکایت،یه عالمه دلتنگی،یه عالمه غم،یه عالمه حس غریب...تو دلم جمع شده و من برای بیرون ریختنشون هیچکاری و هیچ راهی رو بلد نیستم!

خیلی خسته ام.خیلی.من قبلنا اینقدر زود از همه چیز خسته نمیشدم!الان حتی از دوستام هم خسته ام...
ناشکری هم نمیخوام بکنم ولی از زندگی هم خسته ام،اونم دقیقآ تو اوج 22 سالگی!نه اینکه بخوام بمیرم و به قول بعضیا راحت شم،نه!اتفاقآ عاشق زندگی کردن هم هستم...
اما دوست ندارم "مُردگی" کنم.
خسته شدم از بس شب خوابیدم،خواب دیدم ایران هستم و صبح بلند شدم،دیدم سر جامم!خسته شدم از آدمهای بی خاصیت و بی عاطفهء اینجا،با لبخندهای مصنوعیشون!خسته شدم از این زندگی تکراری و بدون تنوع...حالا بعضی روزا یه خنده ای از سر بیکاری یا یه گریه ای از سر بی دردی شده چاشنی روزام...به خدا من این دو سه تا تنوع رو نادیده نمیگیرم!
نمیدونم!
شاید دنبال یه زندگی دیگه ام...یه زندگی از یه نوعِ دیگه...اما کو؟(کسی اگه دید خبرم کنه)
میدونین چیه؟من میخوام دنیا تو یه ایستگاه نگه داره و بذاره پیاده شم و بهم فرصت بده تا دوباره و یه جور دیگه سوارش بشم.بذاره یه مسیر دیگه رو انتخاب کنم.(البته تا حدودی همین مسیری که الان هستم،فقط با این تفاوت که محل سکونتمو عوض می کنم!).میخوام بذاره پیاده شم و بار و بندلیمو عوض کنم...
آهای دنیا!
ایستگاه بعدیت کجاست؟لطفآ برام نگه دار می خوام پیاده شم!

نامه سرگشاده به مرتضوی

2005-01-11T15:14:00.000-08:00

آقای مرتضوی دادستان تهران

اقارير اخير آقايان روزبه مير ابراهيمی و اميد معماريان در جلسه هيات نظارت بر قانون اساسی که تنها بخشی از آن و آن هم به شکل سربسته از طريق مشاور محترم رئيس جمهور جناب آقای ابطحی منتشر شد نشاندهنده تخلف آشکار شما و ارگان زيرمجموعه شما در برخورد با متهمين بود. از آنجايی که اينگونه برخورد ها در زير فشار گذاشتن متهمين و شکنجه آنها به قصد گرفتن اعترافات دروغين در مجموعه دادستانی سابقه ديرين دارد و اين کار مخالف اصول مصرح در قانون اساسی و اعلاميه جهانی حقوق بشر هست لذا ازديدگاه ما شما در دادگاه افکار عمومی متهم به جنايت عليه بشريت هستيد.

آقای مرتضوی! شما بارها تبحر خود را در تهديد افراد به بازداشت و شکنجه واعدام به قصد اعتراف گيری از آنها يا وادار نمودنشان به سکوت اثبات کرده ايد. با کمال تاسف شواهد حاکی از احتمال تکرار اين رويه در مورد روزبه مير ابراهيمی، اميد معماريان،فرشته قاضی و سيد محمدعلی ابطحی است.

آقای مرتضوی! ما نويسندگان اين نامه هر چند که در بسياری از اصول دارای عقايد و آرای متفاوتی هستيم ولی در جايی که بحث دفاع از شرافت و حرمت انسان هاست همه هم رای و هم صدا بپا می خيزيم و سکوت نخواهيم کرد.

آقای مرتضوی! می دانيم که از قدرت و گستردگی نفوذ اينترنت در بين جوانان به خوبی آگاهيد که اگر جز اين بود اکنون شاهد فيلترينگ گسترده و بی سابقه آن نبوديم. پس به شما هشدار می دهيم که در صورت هر گونه تعرض به روزبه مير ابراهيمی، اميد معماريان، فرشته قاضی، سيد محمدعلی ابطحی و يا خانواده های شان، در يک اقدام هماهنگ وگسترده اعمال کاملا غيرقانونى و مستبدانه شما را با روش های مختلف به گوش جهانيان خواهيم رساند.
..
.
پ.ن:خب اینم از این،ببینم،این آقای مرتضوی اصلآ سواد خوندنِ این نامه رو داره؟!!

تصمیم گیری

2005-01-11T14:44:00.000-08:00

تا حالا شده تو یه موقعیتی قرار بگیرین که قدرت تصمیم گیریتون به صفر برسه،در حالی که ته دلتون هم یه جورایی راضیه و هم مشکوکه به انجام دادنِ اون کار،ولی اطرافیان هم اونقدر بهت بد تلقین کنن که اگه میزان راضی بودنتون بیشتر باشه باز هم تصمیم گرفتن براتون از هر چیزی سخت تر باشه؟!
آره،شده؟
خب هیچی،همینجوری پرسیدم.
فقط خواستم بدونین من الان تو این وضعیتم ):
یعنی میشه در اینجور مواقع به فرمان دل تصمیم گرفت؟ S-:

بی...

2005-01-11T14:31:00.000-08:00

بی پرنده،بی پرواز
آسمان هنوز هم زیباست...

هیچی!

2005-01-11T14:23:00.000-08:00

مرگ را دانم،ولی تا کوی دوست راهی ار نزدیکتر دانی بگو...
.
.
.
دلم برای حوض خونهء مامان بزرگم خیلی تنگ شده ):

یه مشت چرت و پرت

2005-01-11T14:04:00.000-08:00

چند روزيه كه متحيرم،از خودم،از هر چي كه اين نزديكيها مي بينم از جمله آدمهایي كه نميدونن دارن زندگي ميكنن يا مرده گي و با حواله كردن همه چيز به خدا از خودشون سلب مسئوليت ميكنن،حالا دورترها كه بماند.
البته اين حس هميشه هست ولي گاهي خیلی شدید میشه.
شايد منم ترسيدم...
من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم...ز سيلي زن زسيلي خور وزين تصوير بر ديوار ترسانم...
يه احساس عجیبی تو دلم آشوب به پا كرده،مي خوام پا به فرار بذارم يا جاخالي بدم ولي نميشه ،انگار كه محكومم به اينكه هر چند وقت يكبار اينطوري حال كنم!
چاره اي نيست!
يا ميرم بيرون و اينقدر راه ميرم كه از شدت خستگي متوجه خودم ميشم و يادم مياد كه هستم،يا با يه باز با كتابم ور ميرم،يا یه خودکار به دستم میگیرم و عقده هام رو روي يه كاغذ خالي ميكنم،گاهي هم پيش مياد كه گریه میکنم.اونقدر که همه از دستم شاكي ميشن.
همهء سلولهام ديوونه وار از درد ناله مي كنن،دارن ميپُكن و گاه ناله هاشون گوشمو كر مي كنه. ولي خودم تا حد امكان سعي مي كنم ناله نكنم!فقط گه گاهی فرياد مي كشم ولي جالبه كه هيچ كس نميشنوه،شايد نمي خوان بشنون،شايدم من نمي خوام بشنون.البته جوري تنظيمش ميكنم كه فقط خودمو به عمیق ترین نقطهء ممكن پرتاب كنه(چون فركانسش خيلي قويه!)تا دوباره تلاش كنم كه بيام بالا.شايد يه امتحانه...
آخه بگو آدم عاقل از كي تا حالا فرياد ناخودآگاه رو تنظيم ميكنن.
عجب!!!
پ.ن:ببخشید اینروزا یه جورایی خُل شدم!همش دارم پرت و پلا مینویسم!
شماها نمیدونین من چه مرگمه؟!S-:

اینجا،یعنی آرامش

2005-01-09T02:41:00.000-08:00

چقدر اينجا رو دوست دارم،چون اينجا فقط صداي فريادهاو انديشه هاي من به گوش ميرسه.
جایي كه تنها،اما با صداي بلند!،مي انديشم و چه لذت بخشه
اینجا یه جور آرامش دارم،بدون ترس از کسی حرفهای دلم رو مینویسم.
نيچه:
تنها انديشيدن:من نام اين كار را خردمندي مي گذارم،اما تنها نغمه سرایي كردن،اين ديگر جز كاري احمقانه نيست!
اي پرندگان كوچك و شيطان بدخواه به دور من گردآیيد،اما ساكت باشيد،ميخواهم به افتخار شما نغمه اي ساز كنم...

حس چگونه بودن

2005-01-09T02:26:00.000-08:00

گاه هرچند روز يكبار و يا روزي چندين بار احساس عجيبي بهم دست ميده.
نوعي احساس بيگانگي با همه چيز و شايد خيلي بیشتراز يك بيگانگي.فكر ميكنم توي قفسم و در آرزوي رهائي.آه رهائي!چه واژهء غریبی!
دغدغهء چگونه بودن و چگونه زيستن سراسر وجودم رو ميگيره و احساس تهي بودن منو رها نميكنه.چقدر دور ميشم از همه و تنهاي تنها از درد به خودم ميپيچم!دردي كه شايد واقعيت نداشته باشه ولي حقيقتي تلخ داره.
پرم از خالي،پر از هيچ.
شايد در جستجوي حقيقت گمراه و سرگشته شدم.و نيچه چه زیبا ميگه:هر كس جوينده باشد سرگشته ماند وكسي كه خلوت بگزيند از لغزش ايمن نيست.
و من هم پرتاب شدم در خلائي كه همه بسيار از اون دورن،جایي كه حتي از توصيفش براي ديگران ترس دارم،چون ميخندن و ميگن:بابا بي خيال،تو که هیچ کم و کسری نداری،برو اين دو روز زندگي رو حال كن!
چقدر ميترسم از روزي كه خودم هم بر اين باور باشم كه بايد دو روز زندگي رو حال كرد،چقدر از روزمرگي وحشت دارم.
خدايا كمكم كن همون دور دورا بمونم،به اينا نزديك نشم،چقدر ازشون ميترسم.
ولي سرگشتگي چي؟گمراهي چي؟اينا وحشتناك نيست؟...اينا حتي اسمشون هم لرزه بر تنم ميندازه،تحملش چقدر برام سخته،تحمل اين همه درد!به تنهائي.
حس ميكنم چقدر خوب بود من هم يكي از همونایي بودم كه دنبال عشق و حالن.ولي نه،نميخوام،من سعي كردم معناي عشق رو در همين دردها پيدا كنم،دوستشون دارم،بهشون عادت كردم،همونطور كه به شعرهای شاملو و به صدای داریوش عادت کردم.
من به دنبال حقيقت در كتابهاي گوناگون كنکاش ميكنم و نتيجهء كنكاش بزرگان رو ميخونم ولي نميخوام پيرو عقايد كسي باشم،ميخوام خودم باشم و خودم بيابم،خودم در يابم،درک کنم،انديشه كنم و به نتيجه برسم،خودم باشم بهتره با وجود همهء رنجهایي كه به دنبال داره.
من بايد تلاش بكنم،سعي بكنم،رنج بكشم،بايد همه چيز رو رها كنم تا حس سرگشتگي و تهي بودن منو رها كنه.فكر ميكنم فقط يه كار ميتونم بكنم:به راه فكر نكنم،به نهايت بيانديشم،بايد تمام توجهم معطوف به هدفم باشه.به نظر شما ميتونم؟
به قول دكتر شريعتي:
چه سخت است و چه شكوهمند كه آدمي خود طباخ غذاهاي خويش باشد،مردم همه نشخوار كنندگانند و همه خورندگان آنچه برايشان پخته اند،هيچ كس به فكر لقمه ساختن نيست،آنچه ميخورند غذاهائيست كه ديگران هضم كرده اند و چه مهوع!

بی عنوان!

2005-01-09T02:14:00.000-08:00

نميدونم چرا حس عجيبي دارم!
پرم از خالي،
پر از هياهو ولي آرام،
پر از فرياد ولي خاموش!
سراسر ضعف،
سرشار از نيرویي ماورائي،
پر از ياس،
پر از شوق،
هيجان،
ترديد،
اطمينان،
ابهام،
پر از اميد،
پر از ترس.
چقدر دور،دورِ دور
انتظار،و انتظار و باز هم انتظار...
حالم از گفتن و شنیدن و نوشتن این کلمه به هم می خوره!

.....

2005-01-08T01:50:00.000-08:00

(از وبلاگ بی بی):

چند سالیه که رو دریچه های کنار پیاده روها که از موتورخونه ی ساختمونهای غول پیکر اداری باد گرم بیرون میداد رو یه سری میخ های نیزه مانند جوش داده اند.بعضی جاها که دریچه خروجی شون کوچیک بوده یک محفظه ی فلزی براش درست کرده اند که باد گرم رو از ارتفاعی بالاتر از زمین بیرون بده.یه سری رو مسدود کردند و مسیر حرکت هوای گرم رو عوض کرده اند.دور بعضی ها نرده کشیده اند.حدس می زنید این همه فکر رو ابتکار برای چیه؟برای بهره وری؟صرفه جویی؟مصلحت نظام؟جلوگیری از ریخت و پاش های اداری و...؟که دیگه حتی حرف زدن ازش حالم رو به هم می زنه.نه جونم.برای اینه که یه سری بد بخت و بیچاره که با یه پتو پاره شبها رو این دریچه ها می خوابیدند و از اون هوای گرم بهره ای می بردند؛دیگه اونجا نخوابند؟اینو می گن آخر معرفت!...

پی نوشت از خودم:هرچی فکر کردم که در پیامگیر بی بی چی بنویسم،دیدم چیزی جز سکوت ندارم که بگم.سکوت و باز هم سکوت.تا کی و به چه قیمتی،خدا داند.
تازه،اینها که چیزی نیست،پسر عموی من دبیر یکی از دبیرستانهای پایین شهر تهرانه،چند روز پیش که داشتم باهاش تلفنی حرف میزدم،تعریف می کرد،از فقر و بدبختی که مثل خوره افتاده به جون جامعه و مردم ما...می گفت دانش آموز داریم که یک هفته،دو هفته غایب هستن و وقتی سراغ شون رو می گیریم و از پدر و مادرشون می خوایم که به مدرسه بیان،تازه متوجه میشیم که چه درد بی درمونیه این فقر!
می گفت پدره میاد مدرسه،میگه وقتی پسر من لباس نداره چطوری بیاد مدرسه!وقتی حتی نون برای خوردن نداره،وقتی شیش ماهه رنگ گوشت رو به خودش ندیده!!!
از این آدمها هم زیادن،پسر عموم میگه گیریم من به این یکی کمک کردم،بقیه چی؟اونم نه یکی و نه دوتا!که نصف بیشتر دانش آموزها همین وضعیت رو دارن!
من نمیدونم پس این کمیتهء امداد اونجا چه غلطی میکنه!برای بچاپ بچاپه یا برای کمک کردن به مردم!

بازم از بازتاب

2005-01-08T01:38:00.000-08:00

خیلی خوشحال شدم که بلاخره افسانه بخشیده شد و میشه گفت حق به حق دار رسید.نمیدونم سرانجام لیلا به کجا کشیده میشه...
چند تای دیگه مثل افسانه و لیلا در انتظار مرگ هستن.
نمیدونم!
نمیدونم...

اپوزيسيون در آغوش شيوخ عرب

2005-01-04T02:40:00.000-08:00

به رغم شعار شبكه‌هاي ماهواره‌اي اپوزيسيون در دفاع از ايران،اين شبكه‌ها در اوج فعاليت‌هاي شيخ‌نشين‌هاي خليج فارس عليه تماميت ارضي و منافع ملي ايران، به عامل تبليغاتي شيوخ عرب تبديل شده‌اند...

بازتاب با این مقاله اش(به قول معروف) زد تو خال!!
و بعد در همین زمینه دوباره نوشته:

آهنگساز اين شبكه ماهواره‌اي،از خوانندگان لوس‌آنجلسي خواسته است براي اثبات ادعاهاي خود مبني بر عشق به ايران،در كنسرت‌هاي خود حتما از واژه «خليج فارس» استفاده كنند...

زهی خیال باطل!
آخه یکی نیست بگه،عشق به ایرن کیلویی چند!!
این آدما چنان شورش رو درآوردن که ناموسشون رو هم به رنگ دلار می فروشن!
کسی ازشون نمی خواد آهنگ خلیج فارس بخونن،
کسی ازشون نمی خواد از واژهء خلیج فارس استفاده بکنن،
دخترهای ایرانی رو به شیخهای عربی نفروشن!
ناموسشون رو به خاطر دلار در اختیار هر کس و ناکسی نگذارند،اونم از نوع عربش!!

برای کسی که بویی از انسانیت نبرده،مسلمآ گفتن و نوشتن این حرفها هم بی فایده ست!

آزادی

2005-01-01T07:28:00.000-08:00

بر دفترچه ترانه هايم
بر ميز، بر درختان
با نقشی بر شن، با نقشی بر برف
نامت را خواهم نوشت

بر هر صفحه که می خوانم
بر هر صفحه ی سفيد
برخاکستر کاغذها يا بر سنگ خون
نامت را می نويسم

برعکسهای طلايی
بر زره جنگجويان
بر تاج هر شاه
نامت را نوشتم

بر جنگل و صحرا
بر آشيانه و بر سرو کوهی
بر انعکاس کودکی ام
نامت را نوشتم

بر مرمر شبها
برسفيدی نان روزها
بر همه ی فصلهای موعود
نامت را می نويسم

بر هر وصله آبی در آسمانهای سربی
بر برکه در آفتاب پوسيده
بر آبراه زندگی
نامت را می نويسم

بر دشتها، بر افق
بر هر بال هر پرنده
بر آسياب سايه ها
نامت را نوشتم

بر هر وزش غروب
بر دريا، بر کشتی ها
بر کوهستان ديوانه
نامت را می نويسم

بر جوش و خروش ابرها
بر عرق طوفان
بر بوی نا و انبوهی باران
نامت را می نويسم

بر هر مساعدت
بر پيشانی دوستانم
بر هر دست کمک
نامت را می نويس

بر پنجره شگفتی ها
بر لبان شنونده
به مراتب برتر از سکوت
نامت را خواهم نوشت

بر بهشتهای بر باد رفته ام
بر فانوسهای دريايي مخروب
بر ديوارهای ياس
نامت را نوشته ام

بر غيبت بی آرزو
بر برهنگی تنهايی
حتی بر قدمهای مرگ
هنوز نامت را می نويسم

بر سلامت بازگشته
بر خطر بيهوده
بر اميد بی عداوت
نامت را می نويسم

و با قدرت يک کلمه
زندگی ام را دوباره باز می يابم
من زاده شدم تا ترا بشناسم
تا ترا نام دهم...

«پل الوار»

من می خوام پیاده شم!

2005-01-01T02:40:00.000-08:00

یه عالمه حرف،یه عالم درد دل،یه عالمه شکایت،یه عالمه دلتنگی،یه عالمه غم،یه عالمه حس غریب...تو دلم جمع شده و من برای بیرون ریختنشون هیچکاری و هیچ راهی رو بلد نیستم!

خیلی خسته ام.خیلی.من قبلنا اینقدر زود از همه چیز خسته نمیشدم!الان حتی از دوستام هم خسته ام...
ناشکری هم نمیخوام بکنم ولی از زندگی هم خسته ام،اونم دقیقآ تو اوج 22 سالگی!نه اینکه بخوام بمیرم و به قول بعضیا راحت شم،نه!اتفاقآ عاشق زندگی کردن هم هستم...
اما دوست ندارم "مُردگی" کنم.
خسته شدم از بس شب خوابیدم،خواب دیدم ایران هستم و صبح بلند شدم،دیدم سر جامم!خسته شدم از آدمهای بی خاصیت و بی عاطفهء اینجا،با لبخندهای مصنوعیشون!خسته شدم از این زندگی تکراری و بدون تنوع...حالا بعضی روزا یه خنده ای از سر بیکاری یا یه گریه ای از سر بی دردی شده چاشنی روزام...به خدا من این دو سه تا تنوع رو نادیده نمیگیرم!
نمیدونم!
شاید دنبال یه زندگی دیگه ام...یه زندگی از یه نوعِ دیگه...اما کو؟(کسی اگه دید خبرم کنه)
میدونین چیه؟من میخوام دنیا تو یه ایستگاه نگه داره و بذاره پیاده شم و بهم فرصت بده تا دوباره و یه جور دیگه سوارش بشم.بذاره یه مسیر دیگه رو انتخاب کنم.(البته تا حدودی همین مسیری که الان هستم،فقط با این تفاوت که محل سکونتمو عوض می کنم!).میخوام بذاره پیاده شم و بار و بندلیمو عوض کنم...
آهای دنیا!
یستگاه بعدیت کجاست؟لطفآ برام نگه دار می خوام پیاده شم!

همینجوری

2005-01-01T02:33:00.000-08:00

توی همه عکسهای که این چند روزه از ایام کریسمس گرفتم،این یکی رو بیشتر از همه دوست دارم.شاید به خاطر اینه که یه جور معصومیت،یه جور مظلومیت خاصی تو نگاهشونه...

خلیج فارس

2005-01-01T02:10:00.000-08:00

خوشحالم،خوشحالم،خوشحالم...
خوشحالم از اینکه بلاخره نشنال جئوگرافیک تسلیم خواستهء ایرانی ها شد و اشتباه خودش رو تصحیح کرد.
خوشحالم از اینکه ثابت کردیم که هیچ کس نمیتونه خلیج فارس رو حتی اسمآ از ما بگیره.
کاش یه کاری بکنیم که این عربها رو هم از رو ببریم که دیگه هیچ وقت اسم خلیج فارس رو عوض نکنن هیچ،جرات هم نکنن جام فوتبالشون رو به اسم خلیج العربی بذارن!

سال نو...

2005-01-01T01:16:00.000-08:00

نمیدونم الان،در اولین روز از سال نو،و توی این لحظه که من نشستم و با خیال راحت دارم اینا رو تایپ می کنم و کیک دست پخت مادرم رو می خورم،چند نفر توی این دنیا محتاج کمک هستن،چند نفر زیر آوار موندن،چند نفر دارن از سرما می لرزن،چند تا بچه گشنه موندن،چند مادر نشستن و دارن از غم از دست دادن عزیزانشون زجه میزنن،چند مادر بزرگ و پدر بزرگ توی خانهء سالمندان چشم به راه بچه هاشون هستن،چند بچهء معلول نیاز به همدلی دارن،چند پدر نیاز به همدردی دارن،چند کودک بی مادر شدن،چند...
با اینحال آرزو می کنم سال 2005 سالی باشه پر از صلح جهانی و به دور از هر اتفاقی که ساکنان این کرهء خاکی رو غم زده بکنه.سالی باشه که گرسنگی جهانی معنایی نداشته باشه.انسانها برای هم ارزش قائل باشند.دوستی و مهر و وفا جای جنگ و آوارگی رو پر کنه و همه آدمها با صلح و صفا در کنار هم زندگی بی دغدغه و آرامی رو داشته باشن.
گرچه میدونم این آرزوییست دست نیافتنی!

من از بلوغ و بزرگسالی استعفا میدهم!

2004-12-29T02:21:00.000-08:00

من به این وسیله از دوران بلوغ و بزرگسالی خود استعقا میدهم.
من تصمیم گرفتم که پیچیدگی های دنیای بزرگسالان را به حال خود بگذارم و فقط مسئولیتهای یک کودک هفت،هشت ساله را بر عهده بگیرم.
من دلم می خواهد به زمانی باز گردم که زندگی پدیده ای ساده بود،به زمانی که تنها چیزهایی که میدانستم حروف الفبا،رنگها و سرودهای دوران کودکی بود.
من دلم می خواهد با دوستانم به بازی قایم موشک بازی بپردازم و تاب بازی کنم.
من دلم می خواهد بر این گمان باشم که داشتن شکلات بهتر از پول است!زیرا که حداقل می توان آن را خورد.
من دلم می خواهد به دوره ای باز گردم که همواره خوشحال بودم و از چیزهایی که باعث نگرانی و دغدغه خاطر است،اطلاعی نداشتم.
من دلم می خواهد تصور کنم که در دنیا عدل و انصاف وجود دارد و همه آدمها با هم صادق و خوب هستند.
من دلم می خواهد باور داشته باشم که هر چیزی در زندگی امکان پذیر است.میل دارم از پیچیدگی های زندگی بی خبر باشم و یکبار دیگر از هر چیز کوچکی که اتفاق می افتد هیجان زده شدم.
من دلم می خواهد که دوباره ساده زندگی کنم.من میل ندارم که روزم از تل کاغذها،از کار افتادن کامپیوتر،و خبرهای نومید کننده پر باشد.
من میل ندارم زندگیم از صورتحساب دکترها،از غیبت گوئی ها،از بیماری و از مرگ عزیزان انباشته باشد.
من دلم می خواهد به قدرت عشق،لبخند،دوستی،بغل کردنِ کسانی که دوست دارم،کلمات پر مهر،حقیقت،عدالت،صلح،رویا،انسانیت و فرشته ها اعتقاد داشته باشم.
بنابراین در اینجا من کارت بانکی،دسته کلید اتومبیل،کارت اعتباری،و تمامی صورتحسابهایی که برایم رسیده است،تحویل میدهم و از شما می خواهم که این کار را به عنوان استعفای رسمی من از بلوغ و بزرگسالی تلقی کنید.

دنیا دست کیه؟

2004-12-29T01:34:00.000-08:00

خانومه گربه اش مرده،پنجاه هزار دلار داده که یه گربه عین گربهء خودش براش شبیه سازی کردن!!
اونوقت...
اونوقت چه بچه هایی که آرزو بر دلشون مونده برای یه شب هم شده چشماشون رو با دل سیر روی هم بذارن.
چه کارتن خوابهایی که از سرما خشکشون میزنه و کسی نیست که حتی جسدشون رو از سر راه برداره!
چه مریضهایی که پول دوا و درمون ندارن و مجبورن با درد بسوزن و بسازن و تنها چاره شون در انتظار مرگ نشستنه.
چه آدمهایی که یک عمره در حسرت داشتن یک سقف بالای سرشون هستن.
چه داداشهایی که کفشهاشون رو نوبتی به هم قرض میدن که بتونن برن مدرسه.
چه خواهرهایی که مداد رنگی هاشون ته کشیده اما بیچاره بابا که پول خریدن مداد رنگی جدید رو نداره!
چه بچه هایی که به جای کلاس و درس و بازی سر چهارراه ها فال فروشی می کنن،تازه اگه شانس بیاره و کسی رحمی به دلش بیاد و ازش بخره..
چه جوونهایی که از روی نیاز کلیه هاشون رو می فروشن.
چه...
آدم میمونه چی بگه،و اصلآ این حرفها رو به کی بگه!

این اتفاقهای ناگوار

2004-12-27T03:07:00.000-08:00

خیلی عجیبه!
هر سال چند روز مونده به سال نو میلادی،یک اتفاق وحشتناکی رخ میده!
دو سال پیش جنگ عراق،پارسال زلزلهء بم،و امسال زلزلهء وحشتناکی که بیشتر کشورهای شرق آسیا رو مصیبت زده کرده!...
طبق آخرین خبرها تا الان نزدیک بیست هزار نفر کشته شدن!خدا میدونه چند هزار تای دیگه زیر آوار و توی دریا موندن!چقدر دردناکه...
اگه براتون مقدوره از کمکهاتون،هرچند ناچیز دریغ نکنین...پارسال رو به یاد بیاریم که همهء دنیا چه جور بسیج شدن و به ما کمک کردن.
من حتی از نوشتن این خبر هم تموم تنم داره میلرزه،حالا یه لحظه خودمونو جای اونایی که این اتفاق براشون افتاده بذاریم،...
وای خدای من!
خیلی دردناکه.
خیلی...

به رضا زاده رای بدیم

2004-12-25T05:49:00.000-08:00

فدراسیون وزنه بردای قصد داره به مناسبت صدمین سالگرد تاسیسش،بهترین وزنه بردار قرن رو انتخاب کنه.این انتخابات در سایت رسمی فدراسیون وزنه برداری و توسط رای های مردم برگذار میشه.
از اونجایی که حسین رضا زاده لیاقت و شایستگی این مقام رو داره،ما میتونیم با رای های خودمون هم به نمایندهء کشور پر افتخارمون رای داده باشیم،و هم بار دیگر نام مقدس ایران را بر سر زبانها بیاندازیم.
پس خواهشن به اینجا برین و به رضازاده رای بدین.
به امید پیروزی تمامی قهرمانان ایران زمین.

کریسمستون مبارک...

2004-12-25T02:37:00.000-08:00

Merry Christmas

به یاد بم

2004-12-25T02:05:00.000-08:00

باورم نمیشه!
یک سال از اون روز،از روز جمعهء نحس می گذره!
ما آدمها چه زود همدیگر رو به دست فراموشی می سپاریم!البته این طبیعت ماست،و الا در غیر اینصورت زندگی معنا نداشت.
من که هنوزم دیدن اون تصویرها و یه یاد آوردنشون،قلبمو آتیش میزنه.
هنوز دیدن چهرهء دخترکان و پسرکانی که طعم بی مادری رو در این یک سال چشیدن،بغضم را در گلوم میشکنه...
هنوز دیدنِ چشمهای گریان مادران در سوگ نشسته،مرا از خود بی خود می کنه.
هنوز دیدنِ ارگ ویران شدهء بم اشکم رو در میاره.
هنوزم خرمای بم مزه اش برام تلخ است...
چیزی که هست،بم همیشه زنده خواهد ماند.بم رو باید مستحکمتر از قبل ساخت...
اما تو هموطن سوگوارم،با اینکه فرسنگها فاصله ست میان منو تو،اما با تمام وجودم فریاد میزنم که همیشه در کنارت خواهم ماند،و قشنگترین گلها را در باغچهء دلت می کارم.حتی اگر لحظه ای لبخند را به لبانت باز گردانم...

آخیییییییییییییش

2004-12-25T01:30:00.000-08:00

یووووووووووهووووووو من از امروز رسمآ برای حدود 10 روز آزاد شدم.
درسته گند زدم به یکی از امتحانهام ولی بقیه اشون عالی شدن،این یکی هم بعد جبرانش می کنم.
آخ چه کیفی داره این آزادی بعدِ امتحان...
با خیال راحت میتونی هر کاری بکنی،با ننه بابات بشینی کنار شومینه و درد دل کنی و از حرفها و راهنمایی ها و حتی انتقادهاشون لذت ببری...
بعدشم اینقدر بیکار باشی که بشینی تلویزیونهای در پیتی ایرانی رو نگاه کنی و یه کم بخندی و یه کم حرص و غصه بخوری و یه کمی هم...
بعدشم اگه یه برف خوب بیاد بری و اینقدر برف بازی کنی که دلی از عذا دربیاری...
البته اگه برف نیومد که نمیاد،به همون پاتیناژ هم راضی بشی.
بعدشم کلی کارای عقب مونده ات رو انجام بدی،نامه های نخونده،نامه های نانوشته،که باید هر چه زودتر بفرستی برای صاحبهاشون.
خلاصه این که از این آزادی نهایت استفاده رو ببری.خب زندگی یعنی همین دیگه.
پس زنده باد زندگی...
.........
زندگی «مجذور» آینه است.
زندگی گل به «توان» ابدیت،
زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ما،
زندگی «هندسهء» ساده و یکسان نفسهاست...

اورکات

2004-12-23T13:32:00.000-08:00

میگم این اورکات عجب چیزیه!
باورتون میشه من معلم کلاس سوم دبستانم رو از طریق اورکات پیدا کردم!
شانسی اسمشو سرچ کردم دیدم پیدا شد،سریع براش ایمیل دادم فهمیدم خود خودشه...
الان اینقدر خوشحالم که دلم می خواد بال دار بیارم...
آخه این خانوم معلمم رو از همه معلمهایی که تا به الان داشتم بیشتر دوست دارم...
شما هم امتحان کنین.خدا رو چه دیدین شاید شما هم مثل من شانسی خانوم معلمتون رو پیدا کردین (:

خوشحالم!

2004-12-23T13:26:00.000-08:00

خوشحالم که بلاخره تلاش هموطنهای مقیم اینجا به ثمر نشست...

یه بیت شعر

2004-12-22T23:33:00.000-08:00

مرغ بریان به چشم مردم سیر
کمتر از برگ تره بر خوان است
وآنکه را دستگاه و قدرت نیست
شلغم پخته مرغ بریان است
«سعدی»

یه جوک

2004-12-22T23:24:00.000-08:00

می گن یه روز يه دختره میره پیش يه آخوند،ازش مي‌پرسه اگه با يه پسري دوست بشم مسئله اش چيه؟
آخونده ميگه اين چه حرفيه ميزني دخترم،این که معلومه،خب حرام است!
بعد دختره یه کم میره تو فکر و دوباره می پرسه،حالا اگه با يه آخوندي دوست بشم چي؟
آخونده ميگه اي شيطون،نکنه مي‌خواي بري تو بهشت؟! D:

گوگوش

2004-12-22T10:55:00.000-08:00

مثل اينکه بايد در مورد قضيهء دعوا سر دلاره يه کمی بيشتر توضيح بدم.
چند روز پيش خانوم گوگوش اومدن به يکی از همين تلويزيونهای ایرانی و گفتن که در آمریکا ممنوع الصدا شده،یعنی نمی تونه هیچ کنسرتی بذاره و همه اینها به خاطر قراردادی هست که براش با يک شرکت آمريکايی بستن و چون خودش راضی به اجرا کردن کنسرت برای اون شرکت نيست ،اونها هم از طریق قانونی حکم جلوگيری از کنسرتهاش رو گرفتن.يعنی تا با اين شرکت قرارداد داره،حق نداره برای شرکت و يا کس ديگه ای کنسرت اجرا بکنه.حالا،اينکه ايشون بدون توجه به این حکم رفته با يه کس ديگه ای قرارداد بسته و تيکتهای اونجا رو هم قالب کردن به مردم،اصلآ مهم نيست!مهم اينه که خانوم گوگوش با همکاری چه کسانی اين قرارداد رو بسته و حالا که يه جورايی منافع خودش به خطر افتاده چرا اومده و اونا رو لو ميده!
من شخصآ یکی از عاشقان صدای خانوم گوگوش هستم.ميشه گفت معتادم به صداش.اما هيچ وقت نميتونم این یه چیز رو هضم کنم که يکی مثل گوگوش هم بياد و از احساست مردم بدبخت سوء استفاده بکنه.
چرا تا قبل از اين اتفاق نيومد و اين آقايون رو لو بده و از به اصطلاح از پشت پرده مردم رو با خبر کنه؟
اصلآ به مردم چه ربطی داره که مياد و جلوی دوربين تلويزيون گريه می کنه و ميگه من خرجی ندارم؟
حرف من اينه.اين وسط ديگه هنرمندهامون نيان و از احساسات مردم سوء استفاده نکنن.اينقدر مردم رو بازيچهء خودشون نکن.يا پرچم ايران رو به بازی نگيرن.مگه چهار سال پیش که میلیاردها دلار از پول کنسرتهاش به جیب زد به فکر مردم بود یا اصلآ چیزی از پرچم میدونست؟
اونوقت که دلارها رو می شمرد یه بار نیومد جلوی دوربین و با مردم درد دل کنه،نیومد و از زندگی بیست و چند ساله اش در ایران بگه...
اما حالا که دیده منافعش در خطره ،اومده داره میگه آی این و آی اون...
منظور من این بود که بابا برای یه بارم شده با خودمون و با مردممون رو راست باشیم.اینقدر احساسات مردم رو به بازی نگیریم.

برف وشب یلدا

2004-12-19T01:22:00.000-08:00

برف..برف.برف...
شب یلدا،شب یلدا،شب یلدا...
دوستم زنگ زده میگه نمیدونی تهران چه برفی اومده...از شب یلدا و شور و حالش میگه...
کیه که این دو رو با هم دوست نداشته باشه.بخصوص برف بازی...
من که عاشق برفم.با رنگ سفید و تمیزش همه جا رو یکسان میکنه.همه جا رو یکرنگ می کنه.حتی جاهایی که زشت هستن...به همه یه زیبایی خاص می بخشه...
دعا کنین ما هم به هوای کریسمس بتونیم یه برف بازی بکنیم.
...
شب یلداتون مبارک و عمرتون به درازای شب یلدا...

دعوا سر دلاره!

2004-12-19T01:19:00.000-08:00

راستی یادم رفت بگم،اگه ماهواره دارین و اگه مثل من از روی ناچاری محکوم به نگاه کردن
تلویزیون شدین،یه نگاهی به تلویزیونهای ایرانی بندازین.(البته به شرطی که مامانتون نشینه بغل دستتون و به زور هی سوپ بچپونه توی دهنتون!که دیگه حسابی حالتون به هم بخوره!)
آی بُکُش بُکُشه اونجاها،آی بزن بزنه،آی بخور بخوره،آی بچاپ بچاپه،آی بگیر و ببنده...
میگم ای پدر عشق،نه ببخشید!دلار بسوزه که اینجوری آدما،«حتی هنرمندهای به اصطلاح محبوب»رو به جونِ هم می اندازه!...

من و مریضی و امتحان

2004-12-18T13:23:00.000-08:00

اول اینکه سلام،دوم اینکه من زنده ام.سوم اینکه از این به بعد بلاگمو به یه روش دیگه به روز میکنم که حالا حوصلهء توضیح دادنش نیست.بعدآ خودتون میفهمین.
و اما...
توی این چند روزه دو تا کار مهم انجام دادم.
یکیش اینکه رفتم تا پای مرگ و برگشتم.دومی هم با اجازه تون(البته خیلی ببخشید ها) تر(کسره یا فتحه اش با خودتون)زدم به یکی از امتحانهام!!
عرض کنم حضورتون،باید خیلی بد شانس باشی تا بتونی مثل من درست شب امتحان چنان مریض بشی که فرداش با هزار مکافات سر جلسهء امتحان حاضر بشی و بعد درست بعد از اینکه ورقهء امتحان رو دادن دستت،حالت به هم بخوره و از شدت سر درد غش کنی،حتی فرصت نوشتنِ اسمتو بهت نده!و برای 2 روز بفرستت بیمارستان...
نمیدونم خدا رو برای نعمت سلامتی که دوباره بهم بخشید شکر کنم،یا نگرون امتحان از دست رفته ام باشم...
کاش بذارن جبرانش کنم...کاش بتونم دوباره امتحانش بدم...

کمی تا قسمتی خصوصی

2004-12-13T13:03:00.000-08:00

بدجوری درگیر امتحانهای میان ترم هستم!برای همینم وقتی برای رسیدگی به اینجا نمی مونه.راستی،میشه ازتون خواهش کنم برام دعا کنین...
....
مامانی مهربونم،بابایی خوبم،سالگرد یکی شدنتون مبارک...خدا کنه منم از شما یاد بگیرم و عشق پاکِ شما رو سرلوحهء زندگی آینده ام قرار دهم.
دوستتون دارم به وسعت قلبهای مهربونتون...
فدای هردوتون:یکی یه دونهء عاشقتون...
......
بی بی جونم،الهی فدای اون قلب مهربونت شم،ما منتظرتیم که بیایی و بازم برامون بنویسی...دوسِت دارم یه عالمه...
....
مامان شهلای مهربونم،بازم یک سالگیت مبارک و قربونت برم به خاطر پیامی که برام نوشته بودی...ببخشید که نرسیدم جواب مهربونیاتو بدم...یه ماچ گنده و هزاااااار تا دوسِت دارم...

عجب صبری خدا دارد...

2004-12-11T05:36:00.000-08:00

خیلی وقتها نوشته هامو توی ووردپد کامپیوترم ذخیره میکنم.یعنی هر وقت حوس نوشتن می کنم و دلم نمی خواد کسی بخونتش.البته همیشه هم ذخیره نمی کنم،بعضی وقتها هم بلافاصله بعد از نوشتن،پاکش می کنم.یعنی فقط دلم می خواد یه جوری خودمو سبک کنم.توی وبلاگم هم پست نمی کنم.خب بعضی از نوشته هام شاید یه مشت چرت و پرت بیشتر نباشن،ولی همون یه مشت چرت و پرت میتونه توی روحیهء شمای خواننده تاثیر داشته باشه!
بگذریم...
یکی از همین نوشته ها،یه نامه بود به خدا!!این نامه رو چند وقت پیش نوشتم،و توی کامپیوترم ذخیره اش کردم.امروز که بازش کردم بخونمش،این شعر پائینی به آخرش اضافه شده بود!اگه اشتباه نکنم کار پدرم بوده!که خواسته یه جوابی هم به نامهء من داده باشه!
به دل من که خیلی نشست.تا شما چه احساسی داشته باشین بعد از خوندنش...

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،همان يک لحظه اول،كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان،جهان را با همه زيبائی و زشتی به روی يکدگر ويرانه ميکردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،که مي ديدم يکی عريان و لرزان،ديگری پوشيده از صد جامه رنگين ، زمين و آسمان را،واژگون مستانه می کردم.

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم،براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان،هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو ،آواره و ديوانه مي كردم .

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،که در همسايه صدها گرسنه،چند بزمی گرم عيش و نوش ميديدم،نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،نه طاعت مي پذيرفتم ، نه گوش از بهر استغفار اين بيداد گرها تيز کرده پاره پاره از کف زاهد نمايان،تسبيح صد دانه ميکردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان،سراپای وجود بی وفا معشوق را، پروانه ميکردم.
که می ديدم مشوش عارف و آهی ز برق فتنه اين علم عالم سوز دم کش، بجز انديشه عشق و وفا معدوم هر فکری در اين دريای پر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.
اگر من جای او بودم،به عرش کبريائی،با همه صبر خدائی،تا که ميديدم عزيز نا بجائی ناز،برگی ناروا گرديده خواهی می فروشد.
گردش اين چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد...
اصلآ چرا من جای او باشم!
همين بهتر که او خود جای خود بنشيند و تاب تماشای تمام زشتکاری های اين مخلوق را دارد.
وگرنه من به جای او چه بودم.
يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
عجب صبری خدا دارد...

«معينی کرمانشاهی»

يه آهنگ از سيمين غانم

2004-12-09T07:14:00.000-08:00

اين آهنگ رو چون يه جورايی شرح حال خودمه‌ خيلی دوستش دارم...
لینک آهنگ

از آرشیو وبلاگ قبلیم

2004-12-06T11:28:00.000-08:00

خدايا چقدر دلم گرفته است

دلم گرفته است از اين مردان سياه

از اين همه سياهی

اين غبار سياه کی آسمان ايران را ترک خواهند کرد تا خورشيد دوباره بدمد؟

اين مردان کينه توز که جهان رنگی ما را سياه و سفيد کرده اند،

کدامين روز است روز نابودی اين سياه دلان بيدل

کدامين تک سوار شمشير انتقام از نيام بر خواهد کشيد؟

کدامين مردان شجاعند که کلام مرگ را در گوش اين شب پرستان بخوانند

کجايند سواران غيور سرنوشت که شمشير بر فرق اين سياه و سپيدان شب پرست فرود آرند؟

شيران شجاع اين بيشه کجايند تا دمار از روزگار اين ضحاکان برآرند؟

چه خنده دار است ولی دردناک که اين مردان بی خدا دم از صداقت ميزنند

اين سياه دلان دم از شجاعت ميزنند.

اين ظالمان را نگاه کن،

دم از امانت ميزنند!

کجاست آن خورشيد فروزان؟

کجاست آن درفش کاويانی؟

کجا رفتند رستم و سهرابها؟

کجاست آن مسيحا نفسی که دميده شود در کالبد بي روح اين مردم؟

مردمان را بنگر که بي روحند و خسته

مرگ آشنا ترين کلام نزد مردان است و

گريه آشناترين مرهم سينه

کجاست آن شمشير برنده؟

که فرود آيد بر فرق اين مردان شب زده

کجاست کلام رهايی؟

کجاست؟...

انشاء!

2004-12-05T10:58:00.000-08:00

موضوع انشاء:من دارم می پوسم
متن انشاء:
من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...من دارم می پوسم...
چیه؟نکنه متظر بقیه اشی؟
همش همینه!

یه جورایی بی عنوان!

2004-12-03T13:54:00.000-08:00

همین الان از یک مراسم ختم میام.ختم داداش یکی از دوستان افغانم.راه خونه شون خیلی بد راه بود و مجبور شدم با اتوبوس برم.مریضم بودم و این مسافت و این سرمای بیرون هم بدترم کرد.توی این مدت که مامان کمتر مواظبم بوده،بدنم چنان ضعیف شده که با کوچکترین ویروسی مریض میشم.اصلآ از خودم مقاومت نشون نمیدم!
بگذریم،خود کرده را تدبیر نیست!
داشتم میگفتم.این دوست افغان من،بزرگ شدهء ایرانه.یعنی به قول خودش از وقتی که به یاد داره همش آوارهء این کشور و اون کشور بوده!شاید تا اونجایی که من میدونم یکی از بدبخت ترین آدمهای روی زمینه.طفلی مصیبت پشت مصیبت!تازه داشت غم از دست دادن مادرش رو فراموش می کرد که این داداشش هم فوت کرد.اونم چه جوری!!
دو روز غیبش زده بود،اینا هم به پلیس خبر میدن،بعد از دو روز پلیس میاد یه صندوق که شاید وزنش به یک کیلو هم نمیرسه،بهشون تحویل داده،گفته بیاین اینم جنازهء پسرتون!!نگو رفته یه شهر نزدیکهای بروکسل خودشو به دلیل نا معلومی که هنوزم معلوم نشده،انداخته زیر قطار و خودکشی کرده!!
بیچاره دوستم!میگفت اگه میدونستم دردش چی بوده و چرا دست به این کار زده،هیچ وقت ناراحت نمیشدم.اما اون بدون نوشتن حتی یک خط نامه ما رو تا آخر عمر دچار عذاب کرد.
راستم میگه بنده خدا.الان توی راه که داشتم میومدم،فکر کردم چقدر سخته که آدم عزیزترین کسش رو از دست بده،و هیج وقت ندونه چرا و به چه دلیل از دستش داد.
از همه بدتر اینکه آدم توی کشور خودش نمیره!و برای برگرداندن جنازه اش باید پنج هزار یورو بده!!!
................
توی راه که داشتم میومدم؛یعنی توی اتوبوس،درست جلوی دو تا خانوم که اتفاقآ ایرانی از آب در اومدن،وایساده بودم سر پا.اتوبوس تقریبآ پر بود.یه دفه یکی از خانوما برگشت به اون یکی گفت:دامن این دختره رو نگاه کن چه خوشکله(منو میگفت)اون یکی گفت خب،...گفتش اینقدر دوست دارم اینجوری بپوشم،ولی شوهرم بهم اجازه نمیده!...حالا منم همینجوری دارم زیر چشمی نگاهشون میکنم،..خانوم دومیه با چشمانی تقریبآ گرد شده،برگشت منو سرتا پا دید زد و رو به خانوم اولیه گفت:وا!!چه حرفها!!مگه این جوری لباس پوشیدن چشه که شوهر شما بهتون اجازه نمیده!!!؟
خانوم اولیه آهی کشید و گفت:همینو بگو!از ایران فرار کردم اومدم اینجا که راحت باشم،اما آقا با افکار کور کورانه اش زندگی رو کرده جهنم واسم.
خانوم دومیه گفت والله چی بگم،خوشبختانه شوهر من خیلی روشن فکره.هرچی دوست داشته باشم میتونم بپوشم.خانوم اولیه این بار آه بزرگتری کشید و یه دفه نگاهش به نگاه من افتاد.برگشت زیر لبی به خانوم دومیه گفت:نکنه این دختره ایرانی باشه ما این همه در موردش حرف زدیم.اون یکی گفت آره،قیافه اش که به ایرانی ها میخوره،اما ما که چیزی نگفتیم در موردش.تازه ازش تعریف هم کردیم...
از یه طرف از حرفهاشون خنده ام گرفته بود،و از یه طرف هم داشتم به حرفهای قبلشون فکر می کردم.داشتم به این فکر می کردم که چرا ماها نمی تونیم به خاطر خودمون زندگی کنیم...چرا همیشه باید یکی باشه که بهمون امر و نهی کنه...چرا نمی تونیم از کوچکترین حقمون استفاده کنیم...چرا دنیا رو کردیم یک قفس...قفسی که میتونه قفس نباشه،ولی هست...
.............
متاسفانه یک آدم بی انصافِ بی وجدان،برداشته وبلاگ قبلیم رو که حذفش کرده بودم،هک و تبدیلش کرده به یه وبلاگ تقریبآ سکسی!!آیا راهی هست من دوباره به دستش بیارم؟آیا میشه ازش پس گرفت؟
اسم زادگاه مهر برای من خیلی مقدسه و من دلم نمی خواد کسی ازش سوء استفاده بکنه...
.............
هوا سرد شده.دیگه زمستون شده.اینو میشه از تزئینات خیابونها فهمید.کریسمس داره میاد.باز هم یه سال دیگه داره میگذره.انگار همین دیروز بود،که همه جا پر شده بود از عدد 2004 و امروز همه جا نوشتن:2005!!
چقدر زود گذشت...
با این حال این چند تا عکس پاییزی تقدیم به شما.
1
2
3
........
دوست نادیده ام،هم میهن مهربانم،بابت همهء زحمتهایی که برای این خونه ام کشیدی،یک دنیا ممنونم.
.............
خیلی کیف داره یه بسته برات برسه پر از آجیل و تنقلات شب یلدا و روی بسته اش نوشته باشه:از دلتنگترین مامان بزرگ دنیا به غریب ترین نوه دنیا،مگه نه؟...

درود به میهن پرستان

2004-11-30T07:34:00.000-08:00

با چنین قانون سربی خاموشی نگذیرم
هرچه زشتی می پذیرم،هرچه خواری می پذیرم
با سکوتی،بی کلامی،گر توان گفت پیامی
جام تلخ شوکران کو تا به شیرینی بگیریم؟
آتش لعلی پسندد مردن خاکستری را:
همچنان لختی بسوزد پس به آرامی بمیرم
«از سمین بهبهانی عزیزم»
..............
دیدین(Arabian Gulf) بمب گوگولی، چه ترکیدنی کرد!باریکلا به سازنده اش.عمرآ فکرعربها بتونه مثل تفکر ما ایرانیها باشه!اصلآ فکرشون به همچین چیزایی قد نمیده!خدایی اگه ایران همه چیز آزاد بود و هیچی محدودیت نداشت،الان اینقدر مغز متفکر و چه میدونم کاشف و مخترع داشتیم،که کشورهایی مثل ژاپن و آمریکا رو تو جیبمون میذاشتیم.
با شناختی که من از خودمون دارم،اگر محدودیتی وجود نداشت در کشورمون شاید الان یکی از پیشرفته ترین کشورها میشدیم،چه از لحاظ تکنولوژی و چه از لحاظ خیلی چیزای دیگه.
میدونین،ما ایرانی ها دوست داریم از همه چیز سر در بیاریم و به همه چیز آگاه باشیم.دوست داریم همه چیز رو یاد بگیریم و در مورد هر چیزی اطلاعات داشته باشیم.و این خیلی خوبه.ولی بقیهء کشورها بخصوص اروپایی ها،فقط در مورد رشته ای که علاقه دارن،اطلاعات دارن و آگاهند.
همین همکلاسی های من،ازشون بپرس که نخست وزیرتون کیه،خیلی راحت میگن ما نمیدونیم،چون رشتهء ما نیست!ولی من همون روز اولی که اومدم اینجا همه رو،از ننهء پادشاهشون گرفته تا نماینده پارلمانشون، شناسائی کردم!
بگذریم،بحثم چی بود به کجا کشیده شد!!خواستم بگم بیشتر قدر خودمون رو بدونیم و بیشتر به ایرانی بودنمون افتخار کنیم.اشاید تنها چیزی که ما رو از بقیه جدا کرده همین ایرانی بودن ماست.اینو من نمیگم،بارها از خیلی از غیر ایرانی ها شنیدم که همیشه و همیشه این عشق و علاقهء ما را به کشورمون تحسین کردن.این ارق ملی و این عشق به میهن فقط در وجود یک ایرانی میتونه نهفته باشه.
این حرکت ما اگر هم هیچ تاثیری در عوض شدنِ نظر نشریهء جئوگرافیک نداشته باشه،یک نتیجهء خوب رو به ما داد و اون اینکه نشون دادیم که میتونیم همصدا و هم فریاد بشیم و با افتخار از خاکمون دفاع کنیم.
..............
حتمآ تا الان اینجا رو هم دیدید.شاید اینجا رو من یا دیگران نتونیم مثل پتیشنی که در دفاع از خلیج فارس درست کرده بودن،بگیم برید و امضاءش کنید.هر کسی عقیده ای داره و عقیده همه برای دیگری محترمه.اما خب همه ما با هر عقیده ای که باشیم هدفمون یکی هست.محتوای این سایت رو هم بخونید و اگر موافق بودید امضاش کنید.همه ما میدونیم که عملی شدنِ این کار تقریبآ غیر ممکن هست!اما خب تنها نتیجه اش باز هم یگانگی ماست.و فراموش نکنیم اینان هراسشان ز یگانگی ماست...
..............
دارم یه کتابی میخونم به اسم Becoming me،به خود اومدن،یا همون خودشناسی.یه جملهء جالب توی این کتاب به چشمم خورد و اون اینکه: I want to know why...?
می خواهم بدونم چرا،سه تا تقطه...
به نظرم پرسش جالبی اومد.شاید حتی بدون اینکه لحظه ای فکر کنم،خودم جوابش رو دادم!
دلم می خواست بدونم دیگران به جای اون سه تا نقطه چین چه جوابی دارن.
از خیلی ها پرسیدمش:
یکی گفت میخواهم بدونم چرا من پولدار نیستم.
اون یکی گفت میخواهم بدونم چرا من خوشبخت نیستم.
دیگری گفت میخواهم بدونم چرا من مادر ندارم.
و...
اما هیچ کدومشون به اندازهء جواب آخری منو ناراحت نکرد:
میخواهم بدونم چرا من نمی تونم در کشورم زندگی کنم و در همانجا بمیرم؟؟!
راستی
شما جواب این سوال رو میدونید؟...

به میهنِ عزیزتر از جانم...

2004-11-24T09:53:00.000-08:00

برای تو می نویسم ای سرزمین من
ای که زیبایی های جهان را در خود به گرد آورده ای
کوه هایت استوار
خورشیدت بی غروب
خلیج ات تا ابد فارس
و
دریاهایت چون قلب ساکنانت بی کرانه باد
آسمانت را بی سقف آرزو می کنم
و مردمانت را رها تر از پرندگان که
دربند بودن نه سزاوار چنین آزادگانیست...

از هر دری سخنی...

2004-11-23T13:02:00.000-08:00

همینو کم داشتیم!!!میشه ازتون خواهش کنم اگه تا حالا این پتیشن رو امضاء نکردین،حالا برین و امضاءش کنین؟...تو رو خدا یه کاری بکنین.اینا دارن دستی دستی خاک ما رو به باد میدن!بابا آخه شعار تا کی؟
ناموسمون رو،هویت مون رو،ایرانی بودنمون رو،همه چیزمون رو گرفتن!اقلآ دیگه نذاریم کشورمون رو تقسیم کنن بین این کشور و اون کشور!!!
............
دیروز بروکسل تظاهرات بود.به مناسبت سالگرد قتل فروهرها.حسنی به مکتب نمی رفت،اگر هم می رفت جمعه می رفت!یکی نبود به این آقایون بگه تظاهرات رو در یک روز تعطیل برگزار می کنن که همه بتونن بیان.نه در روز کاری و اونم در ساعتی که همه یا سر کار هستن یا سر کلاس و مشغولن.!
عیبی نداره.این نیز بگذرد.کم کم یاد میگیریم!
............
بلاخره پریروز فیلم The passion of the Christ رو دیدم!حالا نگین چرا اینقدر دیر!چون من اصولآ اهل فیلم نیستم.البته الان اینجوریم.قبلآ که وقت بیشتری داشتم و هنوز توی چاه خرخونی نیفتاده بودم،بیشتر فیلم نگاه میکردم.بگذریم...این فیلم مصائب مسیح رو خیلی ها بهم پیشنهاد دیدنش رو داده بودن.خلاصه ما هم گول خوردیم و نتونستم از فیلمی که همه بهم پیشنهاد دیدنش رو دادن،بگذرم!!ولی ای کاش به حرف دیگران توجه نمی کردم و نمی دیدمش!!
من فکر می کنم بیش از اندازه بهش جلوء مذهبی داده بودن و کاملآ مشخص بود که قصد کارگردان فقط اینه که با احساسات مردم بازی کنه.البته این نظر منه!راستشو بخواین من اصلآ با ساختن اینجور فیلمها موافق نیستم!به نظر من با پولهایی که صرف خرج کردن این فیلمها میشه،هزاران گرسنه و محتاج رو میشه سیر کرد.البته اینم قبول دارم که پول حاصل از درآمد فیلم شاید صدها برابر باشه،ولی خب باید ببینی که این پولها کجا میره؟و چی میشه؟...
بگذریم.فقط خواستم بگم اگه کسی ندیده،همون بهتر که ندیده.از من میشنوین وقتتون رو هدر ندین با دیدن همچین فیلمهایی!!
..............
امشب یه جایی دعوت بودم.اگه بدونین...یه جایی که یه جورایی حال و هوای ایران رو داشت.جای شما خالی،نون لواش داغ،یعنی همون لحظه از رو آتیش(البته آتیش که نه،یه نون پز مخصوص بود فکر کنم) برش داشتن.بعدشم روش رو کره مالیده بودن،با پنیر و چای شیرین و گوجه و زیتون و کلی مخلفات دیگه،اینقدر خوشمزه شده بود،که من انگشتامو باهاش خوردم!الانم دارم با انگشتهای پام تایپ میکنم!!!
ولی جدآ خیلی چسپید...شونصد سالی میشد اینجوری شام بهم نچسپیده بود و صد البته اینقدر نخورده بودم!!
..............
يك روز
شايد،يك روز
كه آفتاب گيسوی نقره ای دماوند پير را نوازش مي كند
در يك غريو تندر بارانی
در يك نسيم نوازشگر بهار
يك روز
شايد همراه پرواز پرستوی عاشقی
واژه ی لبخند، به سرزمين سوخته ی من باز گردد
اميد، كوبه ی در را بفشارد
و سپيدی، جای تمامی اين سياهی ها را پر كند
آن روز بر مردگان نيز
سياه نخواهم پوشيد
حتی بر عزيزترينشان...
«زنده یاد پروانه فروهر»
..............
فکر کنم قبلآ این شعر رو نوشته بودم.چون خیلی دوستش دارم بازم نوشتمش.
گرامی باد یاد فروهرها و تمامی آنانی که به حرمتِ جانِ کاشانه،از جان گذشتند...

یک روز معمولی

2004-11-20T14:01:00.000-08:00

در کنار اين معلمان و درسها،
در کنار نمره های صفر و نمره های بيست،
يک معلم بزرگ نيز
در تمام لحظه ها،در تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نيست
مرگ،نام اوست!
و آنچه را که درس می دهد؛
زندگی است...
«فريدون مشيری»
..............
صبحِ کلهء سحر با بوی اسپندی که مامان دود کرده بود و عطرش تموم خونه رو برداشته بود،بیدار شدم.اومدم پایین.اول رفتم سراغ آشپزخونه(پاتوق مامان).مامان مشغول چیدن میز صبحانه بود.طنین صدای بنان توی خونه پیچیده بود.رفتم پیش بابا.توی اتاق نشسته بود.مشغول دید زدن سایتهای خبری و گوش دادن به صدای استاد بنان.خواستم سلام کنم دیدم بدجوری غرق شده.حالا یا غرق در خوندن اخبار یا گوش دادن به موسیقی.رفتم دست و صورتمو شستم.برگشتم توی آشپزخونه.مامان رفت بابا رو صدا کنه.داشتیم صبحونه می خوردیم تلفن زنگ زد.دایی پشت خط بود.طبق معمول کلی سر به سرم گذاشت.!آخرش تلفن رو با گفتن دوتا فحش آبدار به من،قطع کرد!آخه من یه جایی تو حرفهام گیر کردم.هر کاری کردم توی اون لحظه،برابر کلمهء situation توی فارسی چی میشه،یادم نیومد!نه که ندونم.نمیدونم چرا اون لحظه فراموشم شده بود.داییم هم خیلی به فارسیِ من و به اینکه لهجه ام تغییر نکنه،حساسه!خلاصه کلی بهم متلک زد و مسخره ام کرد.
رفتم بالا حاضر شدم.با دوستم قرار داشتم.رفتیم gym. بعدشم سونا و استخر.تو استخر یه کوچولو درگیر شدم!یه پسره عرب وحشی همش دور و بر ما می پلکید.محلش نذاشتیم.من و دوستم مشغول شنا شدیم.من رفتم زیر آب.به دوستم گفتم تایم بگیر ببین چقدر نفس دارم.اومدم بالا دیدم همون پسره داره با دوستم حرف میزنه و قصد اذیت کردنشو داره.هرچی زور داشتم توی مشتم جمع کردم و یه سیلی محکم خوابوندم زیر گوشش.چنان محکم بود که با پشت افتاد توی آب!بلند شد خواست حرف بزنه،سرش داد کشیدم و گفتم shut up.از استخر رفت بیرون.همینطور که میرفت داشت منو تهدید می کرد!گوش ندادم و مشغول شنا شدیم.چند تا دختر دیگه اومدن ازم تشکر کردن.گفتن خوب کاریش کردی.ما رو هم اذیت کرده.تو دلم گفتم خاک تو سرتون که جرات دفاع کردن از خودتون رو هم ندارین.از استخر رفتیم بیرون.سوار ماشین شدیم،همین که خواستم درِ ماشین رو ببندم،دیدم یکی با دست در رو گرفت!خودش بود.با قیافهء حق به جانبی گفت:که به من سیلی میزنی؟...گفتم زدم که زدم.دستم درد نکنه.اگه تا یک دقیقهء دیگه هم اینجا وایسی یکی دیگه میخوری.شروع کرد تهدید کردن.تلفن رو براشتم گفتم به پلیس زنگ میزنم.اولش گفت بزن.اما بعد که دید من جدیم،راهشو کشید و رفت.دوستم از ترس داشت می لرزید.آرومش کردم و راه افتادیم.کلی اعصابم خورد شده بود.با اینحال رفتیم کتابخونه.دو ساعت درس خوندیم.مامان زنگ زد ناهار رو بریم خونه.رفتیم قیمه بادمجون خوردیم.تلفن زنگ زد.دوستم نیلو بود.کلی حرف زدیم.گفتیم.خندیدیم.حتی گریه هم کردیم.اینقدر گفتیم و گفتیم تا دیگه خسته شدیم.تلفن که قطع شد،حوصله ام سر رفت.رفتم تلویزیون رو روشن کردم.یه کمی Euro News نگاه کردم.بازم طبق معمول عراق و اخبار عراق.حالم به هم خورد.خاموشش کردم.
رفتم یه کم دیگه درس خوندم.بازم تلفن زنگ زد.اینبار مامان بزرگم از ایران بود.کلی گریه کرد.کلی حالم گرفته شد.من بغض کردم،ولی گریه نکردم.کلی براش حرف زدم.همش خواستم حرفو عوض کنم تا کمتر گریه کنه.ولی نشد.گوشی رو دادم بابا بلکه بتونه آرومش کنه.صدای گریه هاش هنوز تو گوشم بود.من حتی نتونستم خودم رو آروم کنم.رفتم دوچرخه ام رو از تو پارکینگ در آوردم.هوا خیلی سرد بود.به مامان گفتم میرم یه دور میزنم بر میگردم.هرچی اصرار کردم شال و کلاه بپوشم،گوش ندادم.زدم بیرون.همش فکرم پیش مامانی بود.نمی دونستم دارم تند تند رکاب میزنم.کلی از خونه دور شده بودم.برگشتم.مامان کلی غر زد که چرا تو این سرما،اونم بدون لباس گرم،رفتم دوچرخه سواری!!چیزی نگفتم.اصلآ به روی خودم نیاوردم که گریه های مامان بزرگ اینجوری منو بی قرار کرده بود.رفتم پیش بابا.غم رو توی چشماش میدیدم.میدونستم اون گریه ها اینجوریش کردن.چیزی نگفتم.سرم رو انداختم پایین.اومدم به این دنیای خراب شده یه سر بزنم.میل باکسم رو که باز می کنم،به این لینک بر می خورم.برای دیدنش کنجکاو میشم.میبینم و میبینم.تا آخرش رو میبینم.هیچ کاری نمی تونم بکنم.نه حتی گریه کردن که همیشه آرومم می کنه.سرم درد میکنه.انگار یه چیز خیلی سنگینی در گلوم رو گرفته.میرم یه کم دراز بکشم.از شدت سر درد خوابم برده بود.شاید نیم ساعت نگذشته بود،با صدای تلفن از خواب بیدار میشم.به بالشم که دست میکشم،میبینم خیس خیسه!...میرم تو فکر.خدایا من نه عادت دارم آب از دهنم بیاد موقع خواب،نه تابستونم هست که عرق کنم،پس چرا بالشم خیس شده؟!...یه لحظه که بلند میشم،میبینم سر دردم خوب شده.اون چیز سنگین توی گلوم هم نیستش!به چشمام که دست میزنم،خیس خیسن.آره،بغضم بود که ترکیده بود.چقدر سبک شده بودم.میرم پایین.مامان طبق معمول توی آشپزخونه بود.مشغول ترشی درست کردن.بابا هم یه کمی آرومتر شده بود و مشغول کتاب خوندن.منم میرم یک قهوهء تازه برای خودم میریزم و میام اینا رو تایپ می کنم.

بازم یه عالمه حرف

2004-11-16T11:21:00.000-08:00

همه از يک قبيله‌ء بی‌چتريم
فقط لهجه‌هايمان ما را به غربت جاده‌ها برده است!
کسی بايد امشب آواز بخواند
کسی بايد امشب
با غربت جاده‌ها و لهجه‌ها
به قبيله‌ء بی‌چتر برگردد...
ما همه از يک گلوی پر از ترانه رها شده‌ايم
فقط سکوت‌هايمان ما را به غربت چشمها برده است
کسی بايد امشب
نخستين ترانه را به ياد آورد...
«هیوا مسیح»
........................
شرمنده که هم شما رو نگران کردم و هم اینجا شده بود متروکه!!بدجوری سرما خوردم.یعنی خورده بودم.الان یه کمی بهترم.و اگه رعایت کنم خوب میشم.البته میدونم این دلیل بر تنبلی و ننوشتن نمیشه.ولی خب وبلاگ نویسی هم دل و دماغ می خواد.به نظر من وقتی ذهن آدم درگیره،باید بیخیال وبلاگ نوشتن بشه!چون در غیر اینصورت فقط یه مشت چرت و پرت می نویسه و اینجا کسی ضرر نمی کنه جز شمای خواننده!
منم اصلآ دلم نمی خواد وبلاگم رو فقط برای خالی نبودن عریضه سیاه کنم.برای همین هم هر وقت حرفی برای گفتن داشتم میام و به روز می کنم.
خب همه این حرفها رو گفتم که چند از دوستانی که منو متهم به تنبلی کرده بودن،بدونن همش هم به خاطر تنبلی نیست اگه گاهی دیر به دیر می نویسم.
بگذریم...
متاسفانه این چند روزه خبرای بد هم زیاده.از دستگیری وبلاگ نویسها گرفته تا کار احمقانهء مجلهء نشنال جئوگرافیک...
چند شب پیش داشتم تلویزون صدای آمریکا رو میدیدم که ایشون رو خطشون بودن!(اینم بگم که از این تلویزون و صد البته آقای بهارلو با اون تصویر کاخ سفید پشت سرش متنفرم!)داشتن در مورد دستگیری وبلاگ نویسها و فیلترینگ صحبت می کردن که ایشون هم یه کمی شر و ور بافتند!می گفتش کسانی که دستگیر شدن،به خاطر جرمهای دیگه دستگیر شدن و احتمالآ بعد از دستگیر شدنشون فهمیدن که آره اینا وبلاگ نویسن و...بعدشم وبلاگشونو میبینن و به هرکی که لینک دادن اونا رو هم دستگیر می کنن!!!
واقعآ این برای خودِ من سوال شد که چه جوری با یه لینک دادن میشه آدرس کسی رو پیدا و دستگیرش کرد؟؟!!
..........
دسته گلی که مجلهء نشنال جئوگرافیک به آب داد از همه اینا بدتر!!!پارسال هم فروشگاه های ALDI همین کار رو در اروپا انجام دادن و نقشه هایی رو برای فروش در فروشگاه شون گذاشته بودن که توش خلیج فارس رو خلیج عربی نوشته بود!بعد از چند روز که ایرانیها اعتراض کردن،همهء نقشه هاشون رو جمع کردن.همین کار رو هم با این مجله بکنیم و نذاریم که خلیج فارسمان را به خلیج عربی تبدیل کنن!!حتی اسمن.بهشون ایمیل بنویسین.به هر کی می تونیین خبر بدین تا بهشون اعتراض کنن.صداها هرچی بیشتر باشه بهتره.ما که همه چیزمون رو از دست دادیم،و هیچ کاری نکردیم!اقلآ این یکی رو نذاریم ازمون بگیرن.
این هم از الطاف جمهوری اسلامیِ کثافت!!اصلآ دلم نمی خواد با لحن بی ادبی و بی منطقی مبارزه کنم.ولی لیاقت آشغالی مثل جمهوری اسلامی که داره خاکمون رو دو دستی تقدیم عربهای وحشی می کنه،همینه که با بی ادبی باهاشون مبارزه کرد.کثافتهای آشغال!!!
دلم می خواست یه قدرت داشتم و ریشهء کثیفشون رو از تو خاکمون در می آوردم و می سوزوندم.مثل دایناسورها چنان نسلشون رو منقرض می کردم،که هیچ وقت دیگه برنگردن!!
حیف که همچین قدرتی ندارم!اصلآ فکر کنم خدا منو شناخته که همچین قدرتی رو بهم نداده!!
......
با هر نگاه
بر آسمان اين خاک هزار بوسه ميزنم
نفسم را از رود سپيد و آسمان خزر و خليج هميشگي فارس ميگيرم
من نگاهم از تنب بزرگ و کوچک و ابوموسي نور ميگيرد
من عشقم را در کوه گواتر در سرخس و خرمشهر به زبان مادري
فرياد خواهم زد
فرياد خواهم زد...
اي وارثان پاکي من آخرين نگاهم
بر آسمان آبي اين خاک و خليج هميشگي فارس خواهد بود...
........
به قول بی بی دیگه جونم براتون بگه...اینجا وضعیت راسیست بازیش داره هر روز بدتر میشه.بخصوص بعد از ترور کارگردان هلندیه.البته هلند که دیگه خیلی افتضاح شده.هر روز دارن مسجد و مدرسه مسلمونا رو آتیش می زنن.اینجام تصمیم گرفتن از این به بعد به شدت برخورد کنن.حتی با وجود اینکه حزب راسیستها در دادگاه محکوم شد و اونا مجبور شدن اسمشون رو عوض کنن.آره درست خوندین،همون حزب به کار خودش ادامه میده،اما با یه اسم دیگه!!!
فکر کنم اینجا من باید بیشتر از همه نگرون باشم!!آخه من نخوام موهامو رنگ کنم و همون موهای مشکی خودم رو دوست داشته باشم،باید کیو ببینم؟ :-S
.........
شکوه عزیزم که حدود 3 ماهی میشد ازش بی خبر بودم،به ایران برگشته و خیلی از زندگیش راضیه.شکوه جان برات از صمیم قلب آرزوی موفقیت و بهروزی دارم.از اینکه منو از حال خودت با خبر کردی یک دنیا ممنونم.امیدوارم مثل قدیما بیای بازم برامون بنویسی.
....
مامان شهلای مهربونم،هم نمیدونم چش شده ):مامانی گلم،نبینم غمتو الهی.نبینم غصه بخوری...نبینم دلگیر باشی...زودتر هم وبلاگتو با شادی به روز کن.باشه؟ ما منتظریم...
.....
راستی میشه یکی به من بگه این در زمان خودش چقدر ارزش داشت و حالا چقدره؟؟؟
............
بس از تحریر:خیلی عجیبه!!نمیدونم چه کسی برای من پینگ می کنه!!حتی اگه به روز نکرده باشم!!برای وبلاگ قبلیم هم همین مشکل رو داشتم.کسانی که سیستم بلاگ رولینگ دارن بهم گفتن مگه مرض داری آپدیت نکرده پینگ می کنی!!الان هم قبل از اینکه مطلبمو پست کنم یه سر رفتم پیش بی بی دیدم لینک وبلاگم اون بالای بالاست!!خلاصه اینکه اگه یه وقت دیدین وبلاگم پینگ شد و اینجا به روز نشده بود،به من گیر ندین.یه بنده خدایی حالا یا خیلی احساس خوشمزگی می کنه،یا دلسوزی!(که فکر کنم اولیش درسته)،داره این زحمت رو به خودش میده!

زنگ تفریح!

2004-11-09T09:22:00.000-08:00

محض خنده یا
شایدم گریه!برین اینو ببینین تا من برگردم.

و خدا فرشتهء امید را فرستاد...

2004-11-08T06:47:00.000-08:00

یکی بود،یکی نبود.زیر گنبد کبود،یک دختری بود که قلبش از "عشق" بود،پاهایش از "استواری"و دستهایش از "دعا".
اما شیطان از "عشق" و "استواری"و "دعا" متنفر بود!
پس کیسه ای را گشود و محکمترین ریسمان را به در کشید.ریسمان "نا امیدی" را.
"نا امیدی" را دورِ زندگیِ دختر پیچید.دورِ قلب و استواری و دعاهایش.
"نا امیدی" پیله ای شد و دختر کرمِ کوچک ناتوانی.
خدا،فرشته های امید را فرستاد.کلاف های "نا امیدی" را باز کردند.
اما...
اما دختر،به فرشته ها کمک نمی کرد!دختر،پیلهء گره در گره ها را چسپیده بود و می گفت:نه!باز نمی شود.هیچ وقت باز نمی شود!
شیطان می خندید و دورِ کلافِ "نا امیدی" می چرخید.شیطان بود که می گفت:نه!باز نمی شود.هیچ وقت باز نمی شود!
خدا،پروانه ای را فرستاد تا پیامی را به دختر برساند.
پروانه بر شانه های رنجوری دختر نشست و دختر به یاد آورد که این پروانه نیز زمانی کرمِ کوچکی بود،گرفتار در پیله.
اما اگر کرمی می تواند از پیله ای به در آید،پس انسان نیز می تواند...
و خدا گفت:نخستین گره را باز کن،تا فرشته ها گره های دیگر را باز کنند.
دختر،نخستین گره را باز کرد...
و دیری نگذشت که دیگر نه گره ای بود،نه پیله ای و نه کلافی.
هنگامی که دختر از پیلهء "نا امیدی" به در آمد،شیطان،مدتها بود که گریخته بود!
..........
عاشقهای خاک،تشنه گان آزادی و عدالت،نذارید شیطان شما را در پیلهء "نا امیدی" بپیچد.
شما که قلباتون از "عشق" و پاهاتون از "استواری" و دستهاتون از "دعا"ست،خودتون با دستای خودتون نخستین گره ها رو باز کنید.
گره های بعد رو هم فرشته های "امید" باز می کنند...

عروسک...

2004-11-07T04:42:00.000-08:00

گاهي وقتها،

چقدر ساده عروسك مي شويم!

نه لبخند مي زنيم

نه شكايت مي كنيم

فقط احمقانه سكوت مي كنيم...

تغیرات

2004-11-06T06:40:00.000-08:00

خب اینم از این.
چطوره؟
دیگه نگین خوب نشده که هرچی رنگ بود،امتحان کردم.فقط آبی جور در اومد.
آهنگ وبلاگ رو هم عوض کردم.آخ که چه غمی داره صدای زنده یاد ویگن.
مامان بزرگم این آهنگ رو خیلی دوست داره.منم هروقت گوشش میکنم به یادش میفتم.
البته چند روز دیگه عوضش می کنم.نمی خوام فضای وبلاگمو غمگین و دل گرفته بکنم.
دیگه...
دیگه اینکه لینک زادگاه مهر قبلی هامو گذاشتم این بغل.یادتونه گفتم که یه بی نشون همهء آرشیومو منتقل کرده به یه جا،این لینک همونجاست.حتی وبلاگ قبلیمو که حذفش کردم،کپیش اونجا هست.
آی یه بی نشون،میدونم که اینجا رو می خونی،فقط خواستم بهت بگم الهی هرچی از خدا می خوای بهت بده.به خدا دیگه نمی دونم چه آرزوی رو برات بکنم که لایقت باشه.ولی ازت ممنونم.
دیگه اینکه،میدونم اینروزا خیلی دارم هذیون میگم.بذارین به حساب دلتنگی های غربت...

برای بهاری که سالهاست از سرزمینم رفته

2004-11-05T11:09:00.000-08:00

شک ندارم که روزی به سرزمینم بر می گردد و ایرانم هميشه بهار خواهد شد.
بهار!
چه واژهء غریبی!
بهار که رفت...
کدام بهار؟
آنجا ايران ماست.
یادتان هست؟
مگر نگفتی:ايران بهار دارد،اميد دارد،فردا دارد؟
اما...
اما کدام اميد؟
کدام فردا؟
کدام بهار؟
بهاری که رفت و با رفتنتش ايمان آوردم به آغاز فصل سرد...
به آغاز فصلی پر درد که همه با نگاه سرزنش به هم می نگرند!
بهاری که رفت و با رفتنش پليدی تيغِ سانسور آشکارتر از پيش مقابل ديدگانم قيام کرد.
راستی،
یادت هست که گفتی:ايران امروز بهشت نيست اما به راه بهشت می رود،
می گفتی:
اين را نسل تو می سازد...
مگر قرارمان اين نبود که اين راه را با هم برويم؟
پس چرا؟...
بار ديگر حس غريبِ "مرگ" به سراغم آمده،
رفتن و رفتن و رفتن...
گمان می کردم در اين چند سال اخير با حس غريب "رفتن" خو گرفته ام.
اما اين بار وقتی تازيانه بر شيار التيام نايافتهء درد غربت فرود آمد،تازه فهميدم با دردِ "بی وطنی" هيچ گاه نمی توان کنار آمد!
به اميد آن روز که واژهء "وطن" در قاموس بی وطنان معنا گردد..

بوش و عرفات

2004-11-04T09:12:00.000-08:00

نسل من چه فصل هایی که ندید
بی سبب چه آه ها که نکشید
نسل تو چه روز هایی که نمُرد
سفره اش چه زخم هایی که نخورد
نسل من چه فکر هایی که نریخت
پرده ها یکسره در هم آمیخت
نسل تو چه ساز هایی که نساخت
شاخه اش چه برگ هایی که نباخت
آسیاب اگر به نوبت بگو پس نوبت ما کو؟
سهم ما قسمت ما کو؟حرمت خلوت ما کو؟
بیرق مات رو نگو رخت عزا شد
سهم نسل من و تو بادِ هوا شد
نسل من بغض ترانه می چکید
نسل تو خاطره ای سر نبُرید
نسل من به فکر گم کردنِ من
نسل تو به فکر همسایه شدن
پشت سر حریق یاس و مرگ رنگ
مشق شب صد خطِ ریز از شعر جنگ
پیش رو نفرین تلخ مادران
اشک خواهر جای تیری در تفنگ
آسیاب اگر به نوبت بگو پس نوبت ما کو ؟
سهم ما قسمت ما کو ؟ حرمت خلوت ما کو؟
بیرق ما تو نگو رخت عزا شد
سهم نسل من و تو باد ِ هوا...
«شهیار قنبری»
..............
*خب به سلامتی!آقای جرج دابلیو بوش برای دومین بار پریزدنت شدن.
خیلی برام عجیب و خنده داره که میل باکسِ من پر شده از ایمیلهایی که انتخاب مجدد بوش رو تبریک گفتن!!!
اشتباه نشه!این ایمیلها از طرف دوستان ایرانی مقیم ایران برای من فرستاده شده و نه مثلآ طرفدارن آقا بوش در آمریکا و...
و متاسفانه خیلی هاشون هم از دوستای نزدیک خودم هستن!!
من واقعآ نمی دونم چی تو مغزشون می گذره؟
اصلآ چی فکر کردین؟
فکر کردین جناب آقای پریزدنت بوش دلشون به حال شماها سوخته و همین روزاست که بیاد آزادی رو دو دستی تقدیمتون کنه؟!!
واقعآ که!
بذارید رُِک بگم،من واقعآ براتون متاسفم که اینقدر کور کورانه به قضیه نگاه می کنین!!
یعنی ایرانی اینقدر ذلیل شده؟اینقدر خار؟اینقدر ناتوان؟...که یه بیگانه بیاد براش تعین و تکلیف کنه؟
اگه اینجوریه پس بذار بگم خاک تو سر ما یعنی هفتاد میلیون جمعیت ایرانی که یکی مثل بوش بخواد ناجی ما بشه!
بابا جان،شما را به هر آنچه که می پرستین قسم،یه کمی جدی تر به قضیه نگاه کنین!
یه نگاهی به دور و بر خودتون،عراق و افغانستان بندازین،بعد بیاین سنگِ بوش رو به سینه بزنین.اصلآ مگه خودمون چُلاقیم؟ها؟چرا خودمون با دستای خودمون سرنوشت خودمون رو تعین نکنیم؟
چرا باید همیشه منتظر باشیم که یکی بیاد و ناجی ما بشه؟
چرا وقتی که خودمون هم توانش رو هم هدفش رو هم اراده اش رو داریم،دست به کار نشیم؟
چرا؟چرا؟چرا؟؟
ازتون خواهش می کنم،یه کم،فقط یه کم از خودتون اراده نشون بدین،به خدا خواستن توانستن است.اگه ما بخوایم،جمهوری اسلامی که سهله،صدتای جمهوری اسلامی رو هم نابود می کنیم.فقط اگه بخوایم.

*خب مثل اینکه باید بگم به سلامتی آقای یاسر عرفات هم دار فانی رو وداع گفتند!!
از وقتی که یاد دارم،هم از یاسر عرفات هم از شارون و هم...نفرت داشتم.خبر بدی نبود!حداقل برای من!یک تروریست کمتر،جنایت و خونریزی هم کمتر.
الهی یه روز شارون هم گور به گور بشه.بگو آمین
الهی یه روز نسل آخوند منقرض(درست نوشتم؟)بشه.بگو آمین
الهی یه روز ظلم،ستم،کشت و کشتار،دیکتاتوری،جهل و نادانی،همه و همه نابود بشه.بازم بگو آمین...

چه به سرمان می آورند؟

2004-11-02T11:43:00.000-08:00

من،درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چيزي نظير آتش در جانم پيچيد!
سرتاسر وجود مرا گوئي چيزي به هم فشرد،
تا قطره اي به تفتگي خورشيد،جوشيد از دو چشمم،
از تلخي تمامي درياها،در اشك ناتواني خود ساغري زدم. . .
«احمد شاملو »
............
باز امروز دلِ من سرای غمهای همه عالم شده.
باز امروز لاله ها را کشتند.
باز امروز شقایق ها را در خیابان زندگی سر بریدند.
باز امروز فریادها را در گلو خفه کردند.
باز امروز بغض، قلبِ پدر جوان آزاده ايرانی را که
می خواست هزاره سوم را به نام خويش ثبت کند شکست.
باز امروز داد مظلوم به هيج جايی نرسيد.
باز امروز ترانه قناری دلم را به لرزه در آورد.
باز امروز کعبه دل من ترانه يار دبستانی را زمزمه می کرد.
باز امروز همهء دنيا بر سرم خراب شد.
باز امروز خرابات دلم واژگون شد.
باز امروز افسوس خوردم که چرا ما نشسته ايم.
امروز،وقتی که دیدم همطوطن 24 سالهء من آگهی فروش کلیه اش را در روزنامه ها داده است،تمام تنم لرزید.
امروز قربانیان یک عمر معرفت را جلوی چشمانم زنده زنده می زدند.
امروز اعماق چشمانم از اشک لرزید....
ای وای بر ما که نشسته ایم و می بینیم که ما را می کُشند،
که ما را می بلعند،
که ما را در بند می کشند،
که ما را له می کنند،
شخصیت ما را،
هویت ما را،
انسان بودن ما را،
ایرانی بودن ما را،....
حسِ دیدنِ پرندگانی که قربانی می شوند تمام ذهن مرا اشغال کرده است...

بدون شرح

2004-11-01T07:37:00.000-08:00

سلام!
من حالم خوبه.
بیخودی هم خوشحال نشین چون بازم اومدم واسه پر حرفی!
فعلآ که از صدقه سری هالوین و ارواح!یه چند روزی تعطیل بودم و یه کمی به روحیهء افتضاحم!رسیدگی کردم!
یه چند تا عکس پاییزی خوشکل هم گرفته بودم،اومدم بذارم اینجا شما هم ببینین که دیدم سیستم عکس بلاگر یه جور عجیب و غریبیه و نشد که اینجا آپلودشون کنم!البته حوصلهء سر و کله زدن باهاش رو هم نداشتم.و الا میشد یه کاریش کرد.ولی خب راحت ترین کار این بود که یکیشون رو اینجا آپلود کنم.
برین ببینین.البته اگه دیده بشه!اگه هم نشد بهم خبر بدین.
راستی خواسته بودین رنگمو عوض کنم به سفید،والله من این کار رو کردم،منتها ایندفه به طور کل نوشته هام محو شدن!نه سفید و نه هیچی دیده نمیشد!
حالا ببینم چیکار می تونم بکنم.
فعلآ...
پ.ن:این لینک رو هم ببینین بد نیست.البته دیدنش زیاد هم خوب نیست!خدا بگم چیکارت کنه نیلو!حالم داره به هم می خوره!!!آخه مگه مرض داری از این چیزا واسه من می فرستی؟!
پ.ن.ن:خودمونیم ها،عنوان منم هیچ ربطی به نوشته م نداره!!حالا شما بخونین:با شرح!

خسته ام...

2004-10-29T13:57:00.000-07:00

خانه ام ابري ست
يكسره روي زمين ابري ست با آن
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد مي پيچد
يكسره دنيا خراب از اوست
و حواس من...
آي ني زن كه ترا آواي ني برده ست دور از ره كجايي؟
خانه ام ابري ست اما
ابر بارانش گرفته ست
در خيال روزهاي روشنم كز دست رفتند
من به روي آفتابم
مي برم در ساحت دريا نظاره
و همه دنيا خراب و خرد از باد است
و به ره،ني زن كه دايم مي نوازد ني ،‌در اين دنياي ابر اندوه
راه خود را دارد اندر پيش...
«نیما یوشیج»
...............
خسته ام.خیلی خسته...
اونقدر که حتی نای نوشتن را هم ندارم!
خسته ام...
از نامهربانی ها،
از بی عدالتی ها،
از آدمهای دو رو،
از شعار شنیدن،
از دروغ شنیدن،
خسته ام از دیدنِ چهره خستهء هموطنم،
خسته ام از این دنیای پر از کثافت!
خسته ام،حتی از این زندگی...
ای کاش میشد مُرد...

فقط یه شعر،حس و حال نوشتن نیست!

2004-10-27T09:51:00.000-07:00

پیر مشرق،ای عزیز مهربونم
ای غزل بوی،زمین گل نشونم
خونهء من ایرانم،ایرانِ عاشق
کاشکی تا بهارِ تو زنده بمونم
زشت و زیبا
تلخ و شیرین
گرم و سرخوش
سرد و غمگین
تو به هر حال و هوایی که باشی،عاشقم تا همیشه عاشق تو
مسته با تو نفس من،اگه باشم یا نباشم لایق تو
خاک من،ای آشنا تر از صدای قلب مادر
بین ما هفت کوه و دریاست،
فاصله افتاده،اما...
به تو نزدیکترم امروز
قلب من می تپه با قلب تو اینجا
می نویسم رو تقویم زمستون
دل شکسته ام از این روزای بی رحم
می نویسم ایرانم:
مامِ قلندر،گریه ات رو نبینه این دنیای بی رحم
می نویسم:
تلخ و شیرین
زشت و زیبا
شاد و غمگین
تو با هر حال و هوایی که باشی،
عاشقم...
تا همیشه،
عاشق تو...

درست شد!

2004-10-25T10:03:00.000-07:00

آخیش بلاخره از شرِ این ویروس لعنتی خلاص شدم!
مرسی از همتون و از راهنمایی های مفیدتون.
بابام اومد و واسم درستش کرد.البته همینجوری و مفتکی هم درست نشد!یه 29 یورو از جیب نازنینم دادم(برای آنتی ویروس)تا جناب ویروس دست از سر کچلِ کامپیوترم برداشت!
لعنتی توی همهء درایوهام جا خوش کرده بود!بابا با فایروالِ نمیدونم چی چی (اصلآ نمیدونم درسته یا نه!ولی یه چیزی تو همین مایه ها بود)از بین بردش!خلاصه اینکه این دو روز کلی من حرص خوردم!نه به خاطر کامپیوترم،به خاطر فایلهام و مخصوصآ جدیدآ دارم یه داستان می نویسم،(که همشو تو کامپیوترم ذخیره کردم)اگه از بین میرفت هم بدبخت میشدم و هم عمرآ دیگه بتونم دوباره بنویسمش.
امشب علیرغم میلم که دلم می خواد همش بنویسم،و کلی حرف داشتم واسه گفتن،نمی تونم زیاد نق بزنم!
آخه فردا یه امتحان سخت،نه ببخشید!خفن دارم.خدا کنه از دستش جون سالم در ببرم.من برم خر خونی بلکه فردا حداقل نصفه جون برگشتم خونه!
راستی،
اینا چی میگن؟
راست راستکیه؟یا اینکه مسخره می کنن؟8-}
اگه راست باشه منم به اندازهء آنتی ویروسه!حاضرم کمک کنم P:

کمک!

2004-10-24T06:05:00.000-07:00

در راه خدا یکی می تونه به من کمک کنه؟
از دیروز بعداز ظهر یه ویروس لعنتی اومده تو کامپیوترم!همه جاشو گرفته!
هرکاری هم می کنم از بین نمیره!
کسی هست به غیر از پیشنهاد و راه حل بابام(فورمت کردن!)راه حل دیگه ای بلد باشه؟
یک عالمه فایل تو کامیوترم دارم،نمی خوام فورمت کنم.
شما راه حل دیگه ای بلدین؟
اسم ویروسه هم،
125017.ban
هستش.

ممنون میشم اگه راهنماییم کنین.

یه کمی وراجی...

2004-10-23T09:01:00.000-07:00

معلوم است که دنبال گمشده‌ای نمی‌گردی!
وقتی برای برکت روزنه‌ای،
بايد هزار بار لرزيد و فوت کرد
وقتی همان کوچه‌های خاکیِ بن‌بست هم معجزه‌اند
خدايا...
از ميان اين نوادگان مُفنگی کاوه و کوروش،
حتی يکی هم شرافتش را ندارد؟!
«از دوست بسیار نازنینم، پونه بارانی»
.............
هرچقدر به مغزم فشار میارم،نمی تونم آیندهء ایران رو تصورم کنم.اینکه مثلآ در پنج سال آینده چه جوری میشه و چه سیاستهایی در انتظارش خواهد بود.
دیروز با دوستم،تلفنی داشتیم در مورد برنامهء هسته ای ایران و انتخابات آمریکا بحث می کردیم.خیلی برام هم جالب و هم عجیبه که این روزها با هر کسی که داخل ایران هست،حرف می زنی،همه میگن"دعا کن بوش رای بیاره"!!که چی؟که با بهانه برنامهء هسته ای بیاد ایران رو آزاد کنه!!!
میگم آخه عزیز من،چطوری تو خیال می کنی «بوش» دلش به حالِ تو می سوزه و میاد برای تو آزادی بیاره!!اولآ که اگه قرار باشه کاری بکنه،اولین کار تحریم اقتصادیه!اونوقت فکر می کنی این وسط کی ضربه می بینه؟کی نابود میشه؟تو یا آقای رفسنجانی؟مردم یا خانوادهء آقای حسن روحانی؟!
میگه بهتر!بذار به مردم فشار بیاد،بلکه از خواب بیدار شدن!
لبخند تلخی میزنم و میگم مردم؟!!
همین الانش هم جون شون رو گرفتن،چه برسه به روزی که تحریم اقتصادی بشن!!روزی پنج تُن مصرف مواد مخدر در تهران،فقط در تهران،کافی نیست؟
اونوقت چطوری انتظار داری پاشن و انقلاب بکنن؟!
عصبانی میشه و میگه اصلآ به من و تو چه!چشمشون کور،می خواستن به جای نئشه شدن و پای منقل نشستن،یه فکری به حال خودشون بکنن!فردا هم هرچی به سرشون میاد بذار بیاد!حقشونه!الانم من دارم پول تلفن میدم که با خودت حرف بزنم،نه بحث سیاسی بکنم!
تا خواستم بگم خب من و تو مگه جزئی از همون مردم نیستیم،حرفم رو قطع کرد و تهدیدم کرد اگه ادامه بدم تلفن رو قطع میکنه!!!
با خودم گفتم ما رو باش رو دیوار کی یادگاری نوشتیم!!!
اینم از جوونهای مملکتمون!مگه اینکه یه معجزه به داد مملکت فلاکت زده ما برسه!و لاغیر...
..........................
امروز داشتم اخبار ایران رو نگاه می کردم،که خبر از وقوع زلزله در ژاپن می داد.بعد پشت سر اون یه خبری رو خوند که در کرج یک ساختمان بر اثر باد فرو ریخته!و جالب اینجا بود که خودشون هم با کمال پررویی می گفتن در ژاپن زلزله 6 ریشتری میاد چند تا زخمی میده،ولی در کشور ما یک ساختمان بر اثر باد خراب میشه!
واقعآ چی میشه گفت؟
بدبختی یکی و دوتا که نیست!!
................
چند وقت پیش توی یک جمعی نشته بودیم،تقریبآ میشه گفت از هر نشنالیتی یک نفر نشسته بود.از ترکیه،از گرجستان،از مراکش،از روسیه،از هلند و از خودِ بلژیک...و منم که از ایران بودم.
بحث بر سر تاریخ و تمدن و فرهنگ کشورها بود،و خلاصه رسیدیم به ترکیه و ایران و این دو کشور همسایه،که چرا یکیش اینقدر توریست زیاد داره و یکیش اصلآ نداره!
اونی که گرجستانی بود،میگفت خواهرش به خاطر شغل شوهرش چند سالیه که در تهران زندگی می کنن.یعنی مجبور شدن برن ایران.می گفت اون اوایل خواهر من داشته دیوانه میشده.نمی تونسته روسری سر کنه و وقتی خیابون می رفته،دیدن مردم و اینکه چرا همه سیاه می پوشن براش عذاب آور بوده.
خب من منکر این چیزها نمی تونستم بشم.و می دونستم واقعیت داره.اما وقتی یه گرجستانی،که کشور خودشون شاید بگم یکی از بدبخترین کشورهاست،بیاد پیش اون همه آدم،از ترکیه تعریف کنه و بدیهای ایران رو بگه،خیلی حرفه!
راستش منو اگه کارد می زدی خونم هم در نمیومد!حرصم گرفته بود،بدجوری! از اونجایی که زبون منم کم دراز نیست!!تا اونجایی که تونستم نشستم و از تاریخ ایران گفتم،اینکه گرجستان و ترکیه یه زمانی جزء ایران بودن.
خلاصه،اینقدر گفتم و گفتم و روز بعدش هم یکی یه فلاپی بهشون دادم که پر از عکسهای آثار باستانی و تاریخی ایران بود.رفته بودن نگاهشون کرده بودن،هلندیه و روسیه،گفتن که می خوان تابستون سال آینده برن ایران (: ...بلژیکیه هم گفت هر وقت خودت رفتی منو هم با خودت ببر (:
تازه،کلی هم نظرشون عوض شده بود در مورد ایران.و منم خودخواهی اگه نباشه تهِ دلم از خودم راضی بودم.
................
مامان شهلای مهربونم،برام پیام داده بود و گفته بود که ایمیلمو توی وبلاگ پیدا نکرده.فکر کردم شاید برای شما هم پیدا کردنش مشکل باشه!
خب الان می گم خدمتتون (؛
اون بالای صفحه دو تا قلبا رو می بینین؟...قلبِ سمتِ چپی اگه موستون رو ببرین روش آدرس ایمیل منه (: و قلب سمت راستی هم صفحه اصلی...
پیدا کردین؟دیدین زیاد هم سخت نبود؟
خب من برم دیگه.قربان همگی:ایراندختِ پُرچونه!!

کرهء ما...

2004-10-20T11:02:00.000-07:00

قناری گفت:کرهء ما،کرهء قفسها با ميله های زرين و چينه دان چينی،
ماهی سرخ،سفرهء هفت سينش به محيطی تعبير کرد،که هر بهار متبلور می شود.

کرکس گفت:سيارهء من ،سيارهء بی همتايی که در آن مرگ مائده می آفريند

کوسه گفت:زمين ،سفرهء برکت خيز اقيانوسها

انسان سخنی نگفت!تنها او بود که جامه به تن داشت و آستينش از اشک تر بود...

«سرورم،شاملو»

...............
نوشتنم نمیاد،ولی زورکی نشستم دارم می نویسم!
اصلآ دقت کردین از وقتی اومدم اینجا پرچونه شدم؟!
پرشین بلاگ که بودم سالی یه بار به زور آپدیت می کردم!ولی اینجا هر روز!!
شاید به خاطر اینه اینجا نوشتن رو بیشتر دوست دارم.
دیروز وبلاگ قبلیمو حذف کردم.حالا مگه حذف میشد؟!سه بار زدم حذف،هر سه بارش خطا می داد!!اما بلاخره روشو کم کردم.
نمیدونم کار درستی کردم یا نه؟ولی خب یه جورایی احساس خوبی دارم.
اینجا رو هم دوست دارم.خیلی زیاد.
یکی از دوستان گفته بود چرا کامنت نذاشتم،راستش به دلیلهای خیلی زیاد.اولآ که نمی خوام اینجا هم مثل وبلاگ قبلیم بشه و هر کی از راه می رسه عقده هاش و تو پیامگیر من خالی کنه!بعدشم فکر می کنم هر کی حرفی برای گفتن داشته باشه،ایمیلم که هست،می تونه به اونجا بفرسته.
همین دیگه.
آهان راستی،
این شعر رو هم خیلی دوست دارم:
گاه آرزو می کنم:
اي کاش برايت پرتو آفتاب باشم تا
اشکهايت را بخشکانم
دستهايت را گرم کنم
و خنده را به لبانت بنشانم...

«مارگارت بيگل»

بيچاره وطن!

2004-10-17T09:22:00.000-07:00

بيچاره وطن!
بيچاره وطن!
بيچاره وطنی که اينها می خواهند ناجيانش باشند.
بيچاره بچه های مظلومِ وطن که قرار است اين ديوانگانِ خودپرست،آنها را به باغهای بهشتی سعادت برسانند.
بیچاره کارتن خوابهای گرسنه،که چشم انتظار ته ماندهء بشقابهای شکم سیران هستند.
بيچاره دهقانانِ تا زانو در سيه بختی فرو رفته،که اينها می‌خواهند اسباب آسودگی مادی و معنويشان را فراهم آورند.
بيچاره کارگرانی که دل به سخنان اين اراذل خود شيفته دروغگو بسته‌اند و اميد به اينکه روزی به اين درد و درماندگی که دارند پايان داده شود.
بيچاره ايران!
بيچاره ايران...

من از این غربت بیزارم!می فهمی؟

2004-10-16T13:35:00.000-07:00

قاصدك،

ابرهاي همه عالم شب و روز

در دلم مي گريند...

از چی بنویسم؟

2004-10-14T11:28:00.000-07:00

چی بگم وقتی که آفتاب نمی تابه
وقتی بارون نمی باره
وقتی مرغِ زخمیِ شب
روی دیوارای خونه مون می ناله
وفتی دیواری،به دستی نمی لرزه
دلِ سلاخی از این حوضِ پر از خون نمی ترسه
چی بگم؟
زندگی با این همه غم،
نمی اَرزه،
نمی اَرزه!
چی بگم،وقتی قناری تو بهار هم نمی خونه!
توی آسمونِ ابری،یه ستاره نمی مونه!
وقتی حوض ها پرِ خونه،
دستام از ترس،
شکل آزادی رو هیچکی نمی خونه
چی بگم،زندگی با این همه غم،
نمی اَرزه
نمی اَرزه...
............
چی بگم؟از چی بنویسم؟
از وطنم؟
از خاک فنا شده ام؟
از کجاش؟
از فرو ریختنش؟
از بدبختی هاش؟
از اینکه خدا هر روز یه جاشو نابود می کنه؟!
نه،نه!
از وطن من چیزی باقی نمونده که ازش بنویسم!
از مردمش می نویسم
کدوم مردم؟
کدوم قشر؟
همونایی که بیست و پنج ساله میزنن تو سرشون و جیکشونم در نمیاد؟
یا از اونایی که از ترس جونشون به ترکیه و افغانستان پناه می برن؟
...
از چی بنویسم؟
از تعداد بیکاراش؟
از کارتن خوابها؟
از درصد معتادین؟
از فساد که همه جاشو در بر گرفته؟
از فرار مغزها؟
از خودفروشی؟
یا از داغ پدر و مادرهای درمند؟
...
از کی بنویسم؟
از فاطمه ها؟
یا از ژیلا ها؟
یا عاطفه های 16 ساله؟
..........
شعار دادن تا کی؟
چقدر دیگه از شنیدن این جمله خسته شدم!!
«دوباره می سازمت وطن!!!»
راستی،
کجاشو میشه ساخت؟؟!

غریبه ام!دردم را بفهم...

2004-10-12T11:32:00.000-07:00

دراينجا...
انگار کسی دلش برای هيچ نمی تپد.
هيچکس انگار
لحظه های ناب را برای بيتابی خويش نمی خواهد.
هيچ کلاغی خاطرخواه کبوتر نمی شود!
انگار دستها با دلها قرار غريبی دارند.
آدم
به دنبال شوکران
نيستی
برای تنهايی نمی شناسد...
......
گاهی وقتها،هیچ چیزی نمی تونه احساس آدم رو بیان کنه!مگر یک قطعه شعر...
دلم لک زده برای ایران رفتن :(
برای دوستام،برای نیلو و مریم و مبی و شیطنت هاشون،برای خاطرات دوران مدرسه ای که با هم داشتیم،برای کودکی هامون،برای خونه مون،برای کوچه مون،برای بابای مدرسه مون،برای ناظم بد اخلاقمون...
هی یادش به خیر،چقدر اذیتش می کردیم،چقدر دلم برای اون روزا تنگ شده...
ای کاش میشد به اون روزا برگشت!ای کاش می تونستم،برگردم به همون موقع ها که اینقدر شیطون بودم،از دیوار راست بالا می رفتم!اما حالا چی...
ببین این غربت لعنتی از من چی ساخته که حتی جرات یه چرخ و فلک سوار شدن رو هم ندارم!!
...
ای خدااااااااااااااااااا
کاش دو تا بال داشتم،فقط برای بیست و چهار ساعت،زیاد هم نه،می رفتم فقط دوستامو،فامیلامو،خیابونا رو کوچه مون و خونه مونو می دیدم و بر می گشتم...
ای خدا کاش منو یه پرنده ساخته بودی.
کاش...
............
بر مي گردم،ديروزم را بردارم
بر مي گردم،هنوزم را بردارم
بي سايه ام،درختِ بي زمين ام
بر مي گردم،ميوه ام را ببينم
«شهیار قنبری»

بنویس آزادی

2004-10-11T10:37:00.000-07:00

روی برگِ صافِ کاغذ،واژه ای قشنگ و آشنا
بنویس به شکل زیبا،بنویس به خطِ خوانا
بنویس به شوقِ وافر،رو همه تخته سیاه ها
روی لوحه های زرین،رو تنِ سبزِ درختها
آزادی،آزادی،آزادی
بنویس به نیتِ صبح،تو شبِ بلندِ یلدا
میونِ همه کتابها،واسه کودکانِ فردا
بنویس به یادِ گرما،توی روزِ سرد و برفی
توی گوشه ای زِ قلبت،این عزیزِ پنج حرفی
آزادی،آزادی،آزادی
روی میله های سلول،بنویس با قطره ای خون
بنویس به عشقِ فردا،رویِ دیوارهای زندون
روی خوشه های گندم،بنویس با جوهر دل
روی غنچه های لاله،بنویس اگر چه مشکل
روی بالِ هر پرنده،بنویس به خطِ خوشکل
آزادی،آزادی،آزادی
بنویس رو کاشیِ حوض،واسه ماهی های خسته
روی تورِ هر چه عاشق،عاشقهای دل شکسته
واسه بچه های غربت،واسه مادرهای دلتنگ
گلدونای خالی از گل،شیشه های خسته از سنگ
بتراش به خطِ واضح،این کلامو رو تنِ سنگ
آزادی،آزادی،آزادی
آزادی،آزادی،آزادی
...............
شعر بالا رو نمی دونم چه کسی سروده،ولی آقای سعید عباسیان با صدای زیبایی اجراش کرده.اگر خواستین گوش و یا دانلود کنین می تونین روی لینک بالا کلیک کنین و ازش لذت ببرین.
حالا که صحبت از آهنگ و شعر شد بد نیست لینک آهنگی رو که جدیدآ مایکل جکسون بعد از مسلمان شدنش،خونده رو هم بذارم.
اسم آهنگ هست:give thanks to allah
حالا جالب اینجاست به قدری آهنگ رو با لهجه عربی غلیظ خونده،که من اولین باری که گوش کردم،یه لحظه شک کردم که این غیر ممکنه صدای مایکل جکسون باشه!!آخه اینقدر «ه یا ح» رو غلیظ تلفظ میکنه که آدم فکر می کنه صد ساله عرب بوده!!
اینم قسمتهایی از شعر آهنگش که امیدوارم درست نوشته باشم.
Give thanks to Allah,
For the moon and the stars
Praising all day for what is and what was
Take hold of your iman
Don't give in to shaitan
All you who believe please give thanks to Allah.
Allahu Ghafur،Allahu Rahim،Allahu yuhibo el Mohsinin,
Hua Khalighona hua Razighona va hua ala kolli shayen ghadir
Allah is Ghafur،Allah is Rahim،Allah is the one who loves the Mohsinin,
He is our creator,he is our sustainer and he is the one who has power over all.
......
بگذریم.چند روزه هی می خوام بیام بنویسم،ولی هربار عقبش انداختم.نه فقط این،هزار تا کار دیگه دارم،کلی درس عقب مونده،کلی نامه جواب داده نشده،کلی کارای خونه،ولی نه حالش رو داشتم و نه حسش رو!
راستی گفتم کارای خونه!!یکی در راه خدا میتونه یه وردی یه دعایی،چیزی بگه،بلکه من سر عقل اومدم و به آشپزی کردن روی بیارم!!!
آخه چرا من اینقدر از آشپزی کردن متنفرم!!به خدا دیگه خجالت می کشم بس که مامانم از اون سر بلند شد و اومد آشپزی منو کرد!
به نظر شما من چیکار کنم که به محیط آشپزخونه دل ببندم؟
توجه:به بهترین راهنمایی یه پُرس چلو کباب دست پخت خودم جایزه میدم!!!
.........
خیلی وقته که خوندن چنین اخباری برام عادی شده!شاید بهتر باشه بگم گوشم به هچین خبرهایی عادت کرده!!هر روز و هر روز دارم می خونم و می بینم و می شنوم.باید هم عادت بکنم.پارسال کبری،دیروز عاطفه،و امروز هم نوبت فاطمه شده!!چه بسا در این میون خیلی های دیگه مخفیانه اعدام شده اند.
خب امروز در اعتراض به حکم کبری و فاطمه پتیشن امضاء کردیم و اجرای حکم به عقب افتاد،یا فرض می کنیم اصلآ اجرا نکردن،فردا،کبری و فاطمه های دیگه رو چیکار کنیم؟
مگه الان توی زندانها کم داریم دخترهای زیر سن رو که نگه شون داشتن به سن اعدام برسن؟
مگه امثال عاطفه ها کم داریم؟
...
فکری به حال اونا باید کرد.
....
كسي به فكر گلها نيست
كسي به فكر ماهي ها نيست
كسي نمي خواهد
باور كند كه باغچه دارد مي ميرد
كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
كه ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي ميشود
وحس باغچه انگار
چيزي مجردست كه در انزواي باغچه پوسيده ست
«فروغ فرخزاد»

کودکان بم...

2004-10-07T13:48:00.000-07:00

شب مي كوبم بر در
پنجه می سايم بر پنجره ها من دچار خفقانم ، خفقان!
من به تنگ آمده ام ، از همه چيز
بگذاريد هواری بزنم :
- آی !
با شما هستم !
من به دنبال فضايی می گردم :
لب بامی ، سر كوهی ، دل صحرايی
كه در آنجا نفسی تازه كنم .
آه ! می خواهم فريادبلندی بكشم
كه صدايم به شما هم برسد !
من هوارم را سر خواهم داد !
چاره درد مرا بايد اين داد كند
از شما «خفته ی چند »!
چه كسی می آيد با من فرياد كند ؟
«فريدون مشيری»
............
چند روز پیش بعد از گذشت حدودآ دو ماه از زندگی در این آپارتمان،یکی از همسایه هامو دیدم!کلید که انداختم در رو باز کنم دیدم یکی از تو بازش کرد.یه خانوم تقریبآ زیر سی سال با یه دختر بچه که بعدآ فهمیدم سه سالشه.
چقدر هم خانوم خوش اخلاقیه.از همون نگاه اول فهمیدم ترک هستن.و از همون نگاه اول یه دل نه صد دل عاشق دخترش شدم.!از اونجایی که ترکی رو خوب بلدم صحبت کنم،طولی نکشید که باهاشون ارتباط برقرار کردم.و الان تقریبآ هر روز بعد از ظهر که از کلاس میام دختر بچه که اسمش هاوین هست،میاد پیشم.اولین بار که هاوین اومد پیشم،یه نگاهی به خونه ام انداخت و گفت مگه بچه داری؟..گفتم چطور؟..گفت:آخه عروسکهات از عروسکهای منم بیشتره!!
راستم میگفت!خونه من از هر جاییش یه عروسک آویزونه!!!
خیلی هاشون رو دادم بهش گفتم حالا دیگه عروسکهای تو از مال من بیشتره!!
جالبیش هم همینه که هر چی بهش میدی حتی یه شکلات،تحویل نمی گیره!!میگه که از مامانم اجازه ندارم!!
وقتی برای مامانم تعریف کردم،گفت پس تو هم از این به بعد هر جا رفتی و گوشت یا مرغ نخوردی،بگو از مامانم اجازه ندارم!!(به شوخی البته)...آخه من نه مرغ می خورم و نه گوشت!!حتی کباب شده اش!!
خلاصه اینکه خیلی دختر با نمک و با مزه ایه!!نمی دونستم چرا اینقدر دوستش دارم!!وقتی رفتم سراغ آلبوم،دیدیم چقدر شبیه بچگی های خودمه!!
.....
صحبت از بچه شد،فردا روز جهانی کودکه.هر ساله این موقع ها می رفتیم به پرورشگاه ها و به کودکان بی سرپرست سر می زدیم و کمک ناچیزی هم بهشون می کردیم.
ولی امسال کودکانی که رو واجب تر دیدم،کودکان هموطن خودم
بودن.کودکان بم.کودکان رنج و آوارگی.
امیدوارم که فراموش نشده باشن.با دیدن این عکسها قلبم آتیش میگیره.
............
باور کن ای هم آواز،نشکسته بالِ پرواز
با هم بیا بسازیم اون خونه رو،از آغاز...

آهی از تهِ دل...

2004-10-04T13:27:00.000-07:00

محو شدنم،
بي‌رنگ شدن تصويرم,
همان شب پاييزي بود كه غربت آمد و من سرگردان اين همه تاريكي شدم.
همان شب بود كه ستاره‌هاي آسمانم بي‌فروغ شدند
و شامگاه بعد ديگر برنيامدند،
حتي تا به امشب,
و سالي گذشت;
لحظه لحظه غربت,
من غريب شدم بي‌آنكه راه گم كرده باشم در سرزمين مادريم.
و تمام فصل گرم لرزيدم از سرماي اين غربت.
حالا دوباره پاييز است و تكرار شبهاي بلند غم‌زده‌اش و روزهاي دلگيرش.
تنها يادت اگر بود,
شايد در همين شبانه‌هاي دلگير هم دلم گُر مي‌گرفت،
و چله تابستان مي‌شد.
دریغ...
..............
در شلوغ ترین خیابان شهر,جایی که هیچکس به هیچکس نیست!,جایی که فقط جای آدمهای شکم سیره!,جایی که همه با جیبهایی پر به آنجا آمده اند تا بنوشند و بخورند و ببرند...با دوستم در حال قدم زدن هستم.من روزنامه ای به دست دارم و در حال دید زدن سر تیترهایش هستم.به قدری توی بهر روزنامه رفتم که حتی گاهی متوجه حرفهای دوستم نیستم.ناگهان چشمم به پاهایی می خوره که درست جلوی پای خودم سبز شدن!قبل از اینکه من سرم را بالا بگیرم صدای یک نفر رو می شنوم که با لهجهء خاصی میگه:سلام علیکم!
سرم رو که بالا می گیرم با یک آقای حدودآ سی ساله با سر و وضعی تقریبآ نا مناسب روبرو میشم.قبل از اینکه به من اجازهء جواب سلامش رو بده شروع می کنه به عربی صحبت کردن!
من و دوستم نگاهی به هم انداختیم و من به خیال اینکه طرف از عربهای مراکش یا الجزایر هستش به فرانسوی بهش جواب دادم.اما انگار هیچ زبونی به غیر از عربی بلد نبود.
پس به عربی حرف زدن ادامه داد و البته وقتی فهمید ما عربی نمی فهمیم بعضی کلمه های انگلیسی رو هم قاطی کرد:
انا Refugee
انا Irani!
و بعد اینا رو که گفت اشاره کرد به چند تا بیست سنتی و ده سنتی که توی دستش بود.نگاهی به دوستم انداختم.از قیافه اش فهمیدم که هنوز هم متوجه منظورش نشده!
اما من شده بودم.خوب هم متوجه شده بودم!با نگاهی متعجب به طرف زل زده بودم.تعجب من از گدایی کردنش نبود.تعجب من از ایرانی بودنش بود!
شاید یک دقیقه ای بود که اون داشت حرف می زد و من هیچی نمی شنیدم.نگاه متعجب من حالا دیگه به نفرت تبدیل شده بود!دلیلشو نمی دونم!اما قطعآ اگه همون مراکشی بود ازش متنفر نبودم هیچ,دلم هم براش می سوخت.
خیلی دلم می خواست دوستم همراهم نبود و من همه چیز رو ازش می پرسیدم.خیلی دلم می خواست وقتی اون به عربی می گفت «انا ایرانی» من به فارسی جوابشو می دادم.خیلی دلم می خواست ازش بپرسم چه چیزی باعث شده که در کوچه پس کوچه های غربت اینچنین سرگردان چشمش دنبال ده سنت های دیگران باشه؟!
ولی...
ولی من خجالت کشیدم!
من خجالت کشیدم از اینکه دوستم بفهمه هموطن من داره گدایی می کنه!
من از تحقیر شدن می ترسیدم!
من از این شرمم شد که هم میهن من با زبان عربی داشت گدایی می کرد و می گفت من ایرانیم!
...
با اینکه دلم نمی خواست حتی یک سنت هم بهش بدم!اما نمی دونم چی شد که دست بردم از توی کیفم یک پنج یورویی در آوردم و بهش دادم.!
پول رو که گرفت تشکر کرد و رفت.از پشت که نگاهش کردم دیدم فقط سراغ کسانی میره که موهاشون مشکیه!!با این تفاوت که مو مشکی های دیگه فقط یک کلمه جوابشو می دادن:
Sorry!
مرد رفت و رفت و نگاه مبهوت من همچنان به دنبالش!با ضربه ای که دوستم به سر شانه ام زد به خودم اومدم.پرسید چیزی شده؟
خودم رو به بی خیالی زدم و گفتم نه چیزی نیست!
ولی مگه میشه بی خیال بود؟
از اون روز تا حالا این موضوع خوره شده و افتاده به جونِ من!
....................
برخيز که از غير تو,تو را دادرسی نيست
گويی همه خوابند کسی را به کسی نيست...
«شهیار قنبری»

اختراع!

2004-09-30T13:25:00.002-07:00

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم
دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم
شوق است در جدائی جور است در نظر
هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم
........
چهارمیلیون سال پیش
بزرگترین انسان تاریخ خلق شد,
نخستین انسان
اوسترالوپتیکوس پالئو جاونسیس ،
موجود عجیبی بود که میمون زاده شد اما انسان از دنیا رفت
بر خلاف روال متعارف و عمومی
انسان زاده شدن و میمونواره قالب تهی کردن
نسل او
نسل موجوداتی که از مرزهای خویش فراتر میروند
موسیقی را خلق کردند ، سخن گفتن را و اندیشیدن را
نقاشی را خلق کردند ، نگاشتن را و زیبائی را
نسل او,
انسانیت را خلق کردند
که اگر او و فرزندانش نبودند,
این خیل بیشمار انسانواره های از انسانیت تهی
برقامت شایستگیشان همچنان
در میان درختان انباشتن شکم را تاب میخوردند
خدا
آخرین و شگفت انگیزترین مخلوق انسانیت بود
زاده بزرگترین رنج انسان
جراحت التیام ناپذیر معنا
که موحش ترین هول وجود نیست شدن است
در فقدان معنائی چندان سترگ که زهرخند کوتاهی فرصت را مرهمی باشد
دریغا که زیبائیها
هر کدام,
بود خود را وامدار زشتی ها هستند
که اگر ظلم نبود
شکوه عدالت را جان سپردن
هرگز زاده نمیشد
خدا
آنجا زاده شد
که انسان بر تباهیها پیروز شد
و سلحشوران را دیگر غايتی نبود...

نوشته های بدون تیتر

2004-09-28T14:04:00.000-07:00

بزرگ شده ام
آنقدر که
آسمان سر به شانه ام بگذارد
و
های و های
گریه کند...
..............
*امروز صبح،پدر بزرگ و مادربزرگم که من به زور برای روز تولدم نگه شون داشته بودم،به ایران برگشتند.
شاید هنوز دوازده ساعت از رفتنشون نگذشته،ولی من به اندازهء دوازده سال دلم براشون تنگ شده.
توی این چهار ماهی که پیشمون بودن،همیشه از امروز می ترسیدم.از روزی که بخوان برگردن.و امروز...
امروز به اندازهء تموم عمرم اشک ریختم.
شاید مدت زیادی طول بکشه تا بخوایم به روال عادی برگردیم.بخصوص برای مامان که خیلی به مامان بزرگ عادت کرده بود.و صد البته الان که من هم پیششون نیستم خیلی برای مامان سخت تره که بخواد به روال همیشگی برگرده.
چند روزیه بدجوری ذهنم درگیر این موضوع شده.نمی دونم مامان می تونه دوام بیاره یا نه؟
به خدا دیگه طاقت دیدن اشکهای مامان و ندارم.دیگه تحمل دیدن بغض بابا رو ندارم.
نمی دونم این جدایی ها کی به پایان می رسه؟نمی دونم آیا میاد روزی که چیزی به اسم فاصله وجود نداشته باشه؟
فاصله؟!!!
از اين واژه،خيلی وقتها حس عجيبی بهم دست ميده.يه حسی که برای نام گذاريش نميدونم از کدوم يکی از کلمه ها بايد استفاده کنم؟شايد ترس ،نه!شايد بهتره که بگم نفرت، نه!شايدم يه حس درونيه که ميگه با من خيلی آشناست.شايد يه ابهام باشه،شايد هم يه ترديد.بعضی وقتا با شنيدن اين کلمه،تمام وجودم می لرزه.فاصله خیلی وقته با ما آشناست!.فاصله هائی که دشمن نزديکیِ ما بودن!.دلم هميشه با اين اميد مي تپه که اين فاصله ها بلاخره روزی به پایان می رسند.!
ولی واقعآ دیگه کی می خوان به پایان برسند؟!
وقتی که من ذره ذرهء وجودم از درد دوری آب شد؟
وقتی غم رو توی چشمهای پدر و مادرم می بینم و شاهد غصه خوردنشون هستم و نمی تونم کاری بکنم؟
لعنت!
لعنت به هر چی جدایی و فاصله ست.
..................
فاصله واژه ی تنهائی هاست

فاصله يک سد دشوار و عظيم،

در مسير رفت اين شب بو هاست

فاصله يعنی شکست خاطره

فاصله يعنی نموداری اندوه و گناه

فاصله مهر رضايت به دم عجز و خطا ميکوبد

فاصله طالب يک لحظه نگاه،

فاصله معنی مه در افق درياهاست

فاصله سخت ترين شکل حضور است به انديشهء باد

فاصله علت پيغمبری قاصدک است

فاصله رويش يک پيچک تاريک و خشن،

روی ديوار و تن عشق و امید

و نمايان شدن لذت با هم بودن

و درخت است که در باغ حضور ياسمن ها روئيد

فاصله يک نفس از دوری يک کبوتر است :

که حجوم موج دريا بر تنش سودای بودن می زند

آنطرف تور که صيّادی برايش هديه از مرگ و سياهی آوَرَد ...

فاصله يعنی نجات عمر شيطان در حريم زندگی ...

فاصله آبستن دوری و بی پناهی مرغی سپيد :

در سرود و شعر از طراوت ساده ی فصل

و غزل های نفاق و مرگ اين گلدان هاست

فاصله واژه ی دلتنگی ماست....

فاصله واژه ی تنهائی ماست...
................
امید که روزی برسد فاصله و فاصله ها دیگه معنا نداشته باشند.

و من چه غریبانه بیست و دو ساله شدم!

2004-09-25T08:05:00.000-07:00

فاتح شدم
خود را به ثبت رساندم
خود را به نامي، در يك شناسنامه، مزين كردم
و هستيم به يك شماره مشخص شد
ديگر خيالم از همه سو راحتست
آغوش مهربان مام وطن
پستانك سوابق پرافتخار تاريخي
لالايي تمدن و فرهنگ
و جق‌وجق جقجقة قانون
. . .ديگر خيالم از همه سو راحتست
..............
بیست و دو سال پیش,در سومین شب از ماه مهر,در یکی از بیمارستانهای شهر تهران صدای ونگ ونگ یه دختر کوچولوی توپولی همه جا رو در بر گرفت.یه دختر کوچولویی که پدر و مادرش پس از سالها دوری از سرزمینشان فقط به عشق اینکه نام مقدس ایران را در شناسنامه اش ثبت کنن به میهنشان بازگشتند و بلاخره به آرزویشان رسیدند.
و این همون دختر کوچولوی توپولی ست که مینویسد:
بچه که بودم برای روز تولد لحظه شماری ميکردم.برای يک سال ديگه بزرگتر شدن و ورود به جمع آدم بزرگها.
ولی حالا تولد يه معنای ديگه داره!يه سال ديگه پيرترشدن.
با اینکه از بزرگ شدن بدم میاد..از پیر شدن متنفرم..اما هنوز هم روز تولد يه احساس خوبی دارم..
دليلشو نميدونم شايد به خاطر اینکه بهم یادآوری میکنه که زمان سریع میگذره از فرصتها خوب استفاده کن و به راحتی از
دستشون نده.
از وقتی که به یاد دارم روزهای تولدم اونجوری که خودم دلم می خواست برام اون شیرینی و لذت خودش رو نداشته!
خیلی وقته دیگه عادت کردم خیلی از مهمونهای تولدم رو با وبکَم دعوت کنم!
پدر بزرگ و مادر بزرگم که اون سر دنیان...عمو و بقیه فامیلها که ایران هستن...دایی...همه و همه...
آرزو داشتم برای یک بار و به بهانه تولد من هم شده همه در کنار هم باشیم.اما افسوس که تا حالا این آرزو برآورده نشده!
از همه خواستم به جای اینکه آرزو کنن من صد و بیست ساله بشم!!دعا کنن که تولد سال دیگه مو در ایران و در کنار همهء
اونهایی که دوستشون دارم باشم.
............
من امشب از برای کودکی هایم چه دلتنگم
..................
راستی مثل روزای اول برگشتم به بلاگ اسپات.اینجا برام بهتره.وبلاگ قبلیم سرورش خیلی بد بود و مجبورم کرد که باز هم اسباب کشی کنم.امیدوارم دیگه اینجا اذیت نشم.البته هرچند خیلی نسبت به اون موقع ها فرق کرده و خیلی بهتر شده.اینجام هنوز خیلی کار داره و باز هم باید با تمپلاتش سر و کله بزنم.ولی مهم نیست.مهم همینه جایی برای نوشتن داشته باشم.